Kiedy ostatni raz rozmawiałaś z Cassianem Andorem?
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Ferrix wreszcie może przestać się ukrywać.
Więc teraz chcesz się zabrać za Imperium?
Co cię jeszcze tutaj trzyma?
Rebelia.
Mówił ci?
Młody pisze manifest.
Takich jak ty mi potrzeba.
Prosił, żebym ci to przekazała.
Szukamy dla pani dogodnych rozwiązań finansowych, tak?
Jaki będzie koszt?
Mam 14-letniego syna. Chętnie wziąłbym go ze sobą.
- Nie proszę od razu o zaręczyny. - To o co pan prosi?
O prezentację.
Pani córka ma 13 lat. Wkrótce dorośnie.
Nie mów, że chcesz ją wydać za mąż.
Mam poważne problemy, Vel.
BBI zna plan Kreegyra. Będą na niego czekać.
I myślisz, że warto poświęcić Kreegyra?
Tak myślałem.
Dzwonię w sprawie Andora. Miałem pana informować.
Tak, mów, słucham.
Jego matka.
Niedawno zmarła.
Może przyjedzie na pogrzeb.
- Właśnie wynieśli ciało. - I co teraz?
Była ważną obywatelką Ferrix, więc uroczyście ją pożegnają.
Chcą zamknąć Rix Road.
Macie wydać pozwolenie.
Strasznie mi przykro.
Twoja mama nie żyje.
Już jesteś.
Dobrze. Zaraz będzie kolacja.
Później coś zjem.
Teraz chcę się przebrać i trochę przejść po mieście.
Wyznaczę eskortę.
Nie trzeba.
Corv ze mną pójdzie.
Nie rzucajmy się w oczy.
Oczywiście.
- Xan. - Cześć.
Widziałem, że kończysz robotę, to poczekałem.
- Ile tu stałeś? - Gadałem z Cassianem.
- Co? - Zadzwonił do sklepu.
Skąd?
Znalazł gdzieś starą centralkę i się połączył.
- Gdzie? - Nie wiem...
- Gdzie on jest? - Nie mówił.
Wie o śmierci Maarvy?
Teraz już tak.
Rozmawialiśmy tylko chwilę.
- Pytał mnie o pogrzeb. - Chodźmy.
- Kto jeszcze o tym wie? - Nikt.
I niech tak zostanie.
Trzeba uważać.
Mają na oku ich dom. Wszędzie są szpiedzy.
Byłby głupi, gdyby tu wrócił.
Zdążyłeś mu to powiedzieć?
Mówię ci, że gadaliśmy krótko.
Nie mogę przestać myśleć o tej całej sytuacji z Maarvą.
To straszne stracić matkę w ten sposób.
Nie zniósłbym tego.
Żeby nie być przy niej.
Żeby Brasso ją wmurowywał. Serce by mi pękło z żalu.
Biedny ten Cassian.
Ja bym się załamał.
Jeszcze jednego?
Może i chcę.
Nie ma się co przejmować.
Pewnie nawet o tym nie wie.
Mówię ci, on nie ma pojęcia, co się w ogóle stało.
Mogę się założyć.
Nie byłbym taki pewien.
Ej.
Jeśli wiesz więcej niż ja,
to bądź tak miły i zatrzymaj to dla siebie.
Jeszcze raz to samo.
Myślałem, że wyszłaś beze mnie.
Miałam taki pomysł.
Szukałem cię, ale...
Na pewno.
Kloris, chcemy porozmawiać w cztery oczy.
Tak jest.
Co znowu?
Znowu wpadłeś w hazard.
Nieprawda.
I to jeszcze tu, w Coruscant.
Nie gadaj bzdur.
Nawet nie wiesz, jak mam już tego dosyć.
To kłamstwo. Zwyczajne plotki. Kto ci tak nagadał?
- Błagam. - Serio pytam.
Proszę cię, Perrin.
- Kto ci to powiedział? - Przestań już.
To chodź, od razu tam wracamy i wyjaśniamy sprawę.
Nigdzie nie wrócę.
Już się wystarczająco dziś wstydu najadłam.
Nie umiesz żyć bez kasyna? W porządku.
Leć do Canto Bight i rób tam, co sobie chcesz.
Ale nie tutaj.
Obiecałeś mi to.
- I dotrzymałem swojego słowa! - Nie podnoś głosu.
On przecież nie słyszy.
Źle to wygląda.
Jakby ktoś chciał ci zaszkodzić, próbując mnie oczernić.
Powiedz, kto tak mówi, a ja ci powiem dlaczego.
Proszę cię.
Niby skąd miałbym pieniądze?
Właśnie to pytanie przeraża mnie najbardziej.
Ktoś cię okłamuje.
W tej kwestii się z tobą zgadzam.
To ty.
Nie wiedziałam, czy zamknęłam drzwi
i czy pamiętasz, jak tu dotrzeć.
- Jakoś trafiłam. - Już miałam iść cię odebrać.
Ale obserwuję faceta z BBI.
Do tej pory on tu rządził.
Ale dziś przyleciało dowództwo.
Też dobrze cię widzieć.
Wieczorem przyleciał inspektor.
Inspektorka.
Już tu jest.
Właśnie po ciebie szłam,
kiedy wychodzili z hotelu przebrani za miejscowych.
Poszłam za nimi.
Trzeba się szykować.
Pewnie wiedzą, że Andor przyleci.
Dobrze, że ich śledziłaś.
Musimy znaleźć go przed nimi.
- Wiem. - Wszystko od tego zależy.
Mówię, że wiem.
Odejdź już od tego okna.
Posłuchaj, Cassian.
Spostrzegawczość to talent, nie przekleństwo.
Popatrz. Proszę bardzo.
Uważaj. Niech ścieknie.
Zobacz, jaki czyściutki.
Nieźle, nie?
Dwie minuty.
Nie dłużej, nie krócej.
Wiesz, dlaczego już ich nie robią?
Bo wolą ci opchnąć dziesięć razy drożej nowy system.
A ile ich już mamy?
Z 60? 70 takich?
Leżą i czekają.
Pięćset kredytów za sztukę.
Ludzie nie patrzą tam, gdzie trzeba.
Nie przyglądają się. Nie wiedzą, co jest pod rdzą.
Nie to, co my.
Oczy otwarte i wszędzie znajdziesz okazje.
Tylko trzeba posprzątać,
zanim Maarva odkryje, co wyprawiamy w domu.
Kto idzie?
Cass?
Pegla?
Leżeć!
Nie wierzę.
Cześć.
Słuchaj...
Strasznie mi przykro.
Kochałem twoją mamę, naprawdę.
Wiem.
Dobrze cię widzieć.
Co ty tutaj robisz?
Przed sprzedażą ktoś musi tego pilnować.
Sprzedażą?
Gdzie Bix?
Gdzie ona jest?
Słuchaj...
Gdzie jest?
„Przyjdą czasy, kiedy poczujecie się bezsilni.
„Na pewno tak będzie.
„Samotni, niepewni, przygnieceni potęgą przeciwnika.
„Ale pamiętajcie. Wolność to nieokiełznany żywioł.
„Pojawia się bez ostrzeżenia i żadnych wskazówek.
„W całej galaktyce nieustannie dochodzi do spontanicznych przejawów buntu.
„Istnieją całe armie, legiony, które nawet nie wiedzą,
„że już biorą udział w Rebelii.
„A przecież jej zasięgu nie da się z góry ustalić.
„Najmniejszy akt nieposłuszeństwa przesuwa linię frontu coraz dalej.
„Zapamiętajcie jedno.
„Imperium tak obsesyjnie wszystko kontroluje,
„bo istnieje wbrew naturze.
„Dyktatura wymaga ciągłego wysiłku.
„Ulega erozji i powstają rysy.
„Władza jest krucha.
„Tyrania podszyta jest strachem.
„Pamiętajcie o tym.
„I jeszcze jedno,
„nadejdzie dzień, kiedy wszystkie potyczki i starcia,
„wszystkie akty oporu będą tak często zalewać mury Imperium,
„że w końcu miarka się przebierze.
„Dzięki jednej dobrej akcji ta forteca może runąć.
„Więc proszę was.
„Walczcie”.
Ograniczyliśmy ruch lotniczy, jak prosiłaś.
Wycofaliśmy patrole mundurowe, zmniejszyliśmy kontrole.
Zarzuciliśmy przynętę i otworzyliśmy drzwi.
Oddziały zwiadowcze gotowe, na miejscach.
Wiem, że masz tam też swoich ludzi.
O której będzie pogrzeb?
Proponowali południe,
ale przesunęliśmy o dwie godziny.
Po obiedzie nie będą tacy do przodu.
A teren pogrzebu?
Jest tam. Wyznaczona strefa.
Mogą zająć pół Rix Road, ale ma być przejście.
Miało uczestniczyć maksymalnie 30 osób.
Ale Siostry się uparły, więc będzie 40.
„Siostry”?
Siostry z Ferrix.
Stowarzyszenie.
Matka Andora była ich przełożoną.
I wredną staruchą.
Stanowiska kontrolne są tu, tu i tu.
Będą tam snajperzy i oddziały zaporowe.
Punkty mogą być, snajperów odwołaj.
On nie może zginąć.
Chcę, żeby wszyscy mieli tego świadomość.
Jasne?
„Niby skąd miałbym pieniądze”?
„To pytanie przeraża mnie najbardziej”.
Właśnie tak.
Słowo w słowo.
Bardziej była zła o to, że kłamie, czy że przez hazard mogą mieć długi?
Trudno powiedzieć.
Mon Mothmie poświęcamy tu sporo uwagi.
Jeżeli jej mąż sam się tak pogrąża, można to sprytnie wykorzystać.
Brzmiało, jakby już wcześniej miał z tym kłopoty.
Ostatnio wykonywali dziwne operacje bankowe.
To może wiele wyjaśniać.
Kreegyr. Ominie cię.
Bądź czujny.
Możesz już zamknąć teczkę Anto Kreegyra.
Ilu zaatakowano?
Wciąż jeszcze liczą ofiary.
I to tyle?
Wpadli prosto w zasadzkę.
Zanim się zaczęło, było po wszystkim.
Są jeńcy?
Nie dzisiaj.
Zgadniesz, kto jest z tego niezadowolony?
Rozmawiają.
Sprowadza ją do parteru.
Po prostu chciałabym uczestniczyć w tej rozmowie.
Tylko że tam nikt z nikim nie rozmawiał.
Ale martwi są bezużyteczni.
Przecież ktoś tam powinien jasno postawić sprawę.
Nie o to chodziło.
Dziś chcieliśmy zetrzeć z ust Imperatora gorzki smak Aldhani.
Jeśli chcesz zacząć rozmowę,
znajdź Axisa.
To nie on.
- Słucham? - Ten duży.
Oszukali nas.
Gdzie on jest?
Dobra.
Pospieszcie się.
Chciałem, żeby ze mną wyjechała.
- Wiem. - Przyleciałem po nią.
Mówiła mi.
Ale nie mogłem wrócić.
Niedobrze, że tu jesteś.
- Do tego się pokłóciliśmy na koniec. - Daj spokój.
- Przyrzekłem, że po nią wrócę. - Przestań.
- Nie wybaczę sobie, że wtedy wyjechałem. - Przestań.
Wiedziała, że będziesz tak mówił.
„Powiedz, że to nie jego wina.
„Wszystko już dawno się tliło. Był tylko iskrą, która rozpaliła ogień.
„Powiedz mu, że wie to, co powinien wiedzieć,
„i czuje to, co powinien czuć.
„I niebawem nadejdzie chwila, że to zrozumie
„i dokona w życiu wielu niezwykłych rzeczy.
„Przekaż mu,
„że nawet jeśli popełniał błędy, bardzo go kochałam”.
- Hej. - Kto to?
Oni mówią o dwóch różnych zmianach.
Droga wolna. Pospieszcie się.
- Bix? - Wciąż mam w hotelu znajomych.
- Trzy dni temu jeszcze żyła. - Czemu ją tam trzymają?
Pewnie myślą, że coś wie.
Nie możemy jej tam zostawić.
Chcesz pokonać cały garnizon?
Ja się zajmę pogrzebem.
A ty się zajmij sobą.
Mnie już nic nie pomoże.
Wiadomo coś?
Już się martwiłam.
Jaki werdykt? Wraca do domu, czy nie?
Ci tak zakładają. Bo są wszędzie.
Przyleciała też inspektorka z BBI.
Kobieta?
Więc ją znasz?
Jeszcze nie.
Ale to dobrze.
Co w tym dobrego?
Upolują go za nas.
Martwy im się nie przyda.
Oni go znajdą, my zabijemy.
Dokąd go zabiorą?
Do hotelu.
Czyli tam uderzymy.
Trzeba go sprzątnąć, zanim zaczną go przesłuchiwać.
Za ile rusza ceremonia?
Za kilka godzin. Usłyszysz kowadło.
- Gdzie Cinta? - Obserwuje dom jego matki.
Może przestać. Niech się skupi na hotelu.
Idę się rozejrzeć.
Co się dzieje?
Leć po nią. Będę pod hotelem.
Co się dzieje?
Sam nie wiem.
Słyszałem jakąś muzykę.
Wydaje mi się, że dochodziła z tej wieży.
Oczywiście, że słyszę.
Tylko jeszcze ich nie widać.
Zaczęło się. Schodzą się ze wszystkich stron.
Daj tam wszystkich naszych ludzi.
Trzeba natychmiast pokazać naszą siłę.
Uwaga!
Przyspieszamy. Formujcie szyk!
Ruchy!
To ma być przejście?
Macie uprzątnąć teren!
Niech ci ludzie znikną z ulicy!
Grupa pierwsza tutaj.
Druga tam.
Trzecia grupa za mną!
Okrążyć ich!
Szybko!
Wyślijcie tam oddział.
Kapitanie, ten idzie z panem!
- Chcę dwa razy tyle. - Znalazłeś go?
Biorę podwójną stawkę i po wszystkim pomagacie mi uciec.
- Gdzie on jest? - Udaj, że mnie aresztujesz.
- Hej! - Co się rzucasz?
Dalej! Naprzód!
Macie zająć pozycje.
Zabezpieczcie cały teren.
Cofnij się!
- Który budynek? - Ten naprzeciwko.
- Biorę dwóch ludzi. - Widział go?
- Nie, ale ręczy, że... - Nie traćmy czasu.
- Zwiadowcy są na górnym tarasie... - Nie.
On nie może zginąć.
Nie będę więcej tego powtarzać.
Sir.
Jest tutaj.
To ona.
- Co robimy? - Marnujemy czas.
Z kamienia do nieba. Z kamienia do nieba...
Z kamienia do nieba.
Tanik.
Cassian.
Gdzie jest Bix?
Współczuję z powodu mamy.
Nazywam się Maarva Carassi Andor.
To zaszczyt stać tu przed wami.
To zaszczyt być Siostrą z Ferrix.
To zaszczyt, że zmienicie mnie kamień.
Dziwne, ale...
mam wrażenie, że was widzę.
Miałam chyba sześć lat, kiedy pierwszy raz dotknęłam kamienia pamięci.
Usłyszałam naszą muzykę. Poznałam historię.
Trzymałam swoją siostrę za rękę, kiedy szłyśmy tu aż z Placu Fontann.
W miejscu, w którym stoicie, byłam w swoim życiu niezliczoną ilość razy.
Zawsze szukałam wsparcia w innych.
Zawsze z niecierpliwością czekałam na źródło natchnienia.
Doskonale pamiętam każdy taki moment, kiedy to zmarli mnie inspirowali.
Swoim życiem.
Teraz ja nie żyję.
I chcę zainspirować was.
Nie robię tego dla chwały, ani nawet waszej pamięci.
Chcę tylko, żebyście się nie zatrzymywali.
Chcę, żeby Ferrix poszła za ciosem.
Choć tego nie doczekam, wierzę, że wam się uda.
Ale martwię się o was.
Byliśmy ślepi.
Mieliśmy siebie i Ferrix. Naszą pracę i codzienność.
Mieliśmy siebie i względny spokój.
Szlaki handlowe były otwarte. Dali nam spokojnie żyć.
Braliśmy ich forsę i gardziliśmy nimi.
Naprawialiśmy ich silniki,
a jak tylko odlecieli, zapominaliśmy o nich.
Dlatego, że mieliśmy siebie.
Mieliśmy Ferrix.
Ale byliśmy ślepi.
Ja na pewno.
Odwracałam oczy od prawdy, z którą bałam się zmierzyć.
W samym środku galaktyki powstała jątrząca się rana.
To jest ciemność, która wżera się niczym rdza we wszystko, co nas otacza.
Rozrastała się, aż tu dotarła.
I tym razem nie wpadła tylko na chwilę.
Zamierza zostać.
Imperium jest jak choroba, która karmi się ciemnością,
która postępuje najszybciej, kiedy odwracamy wzrok.
Zmarłej łatwo namawiać was do walki
i może faktycznie opór nie ma sensu.
Może jest już za późno.
Ale powiem wam jedno...
Gdybym dzisiaj żyła,
wstałabym o świcie i walczyła z tymi kanaliami...
Z drogi!
...do samego końca.
Walczcie z Imperium!
Dość tego!
Nie!
Pozycja!
Zrobić przejście!
Utrzymać szyk!
Puśćcie go!
Dajcie przejść!
Bronić się!
Utrzymać szyk!
Ty! Biegiem na wieżę i ucisz go!
Biegiem!
Trzymać szyk!
Śniło mi się, że wróciłeś.
Bix?
Wspiąłeś się po murze.
Posłuchaj... musimy stąd uciekać.
Maarva tu była.
Świetna mowa, co?
Podnieście go!
Nikogo tam już nie ma. Chodźmy.
Zdenerwują się.
Nie.
Chodź.
Wstawaj.
Zbierajcie się. Wstawać.
Tam! To on!
Brać go!
Otworzyć ogień!
Nie czekać na rozkaz!
Chodźmy!
Naprzód!
Ej.
Co ty tu robisz?
Chodź.
Rób, co mówię. Naprzód!
Nie zatrzymuj się. Do środka.
Szybko!
To ty!
Skąd?
Zabiliby cię.
Syril.
Wiem.
Chyba...
powinnam ci podziękować.
Nie ma potrzeby.
A co z tym?
Bierzemy wszystko.
- Szafa? - Pusta.
- Krwawisz? - To nic.
Widzę krew.
To nic.
Nie moja.
Pospieszcie się.
Kontrolka pokazuje pusty bak.
Nic w nim nie ma.
Zacięła się. Tu widzę, że jest pełny.
Chodź na górę i sam zobacz.
Po prostu w nią przywal. Odblokuje się.
Swoje już przeszła, ale to porządna maszyna.
Wolałbym, żebyś poleciał z nami.
Da radę.
Wyciągaj! Wyciągaj!
Pełny!
Daj mi je.
Lećcie. Znikajcie, zanim się rozmyślę.
Spróbuj.
Cassian.
- Chodźcie! - Już prawie.
Cześć.
Pomóżcie jej wejść.
Brasso.
Dojdzie do siebie. Wchodź.
Startujcie!
Chodź ze mną.
- Cześć, Jezz. - Cześć, Cass.
Dolecą nim na księżyc Ganga?
O ile ich wcześniej nie zestrzelą.
Nie lecisz z nami?
Prowadź go nisko aż do Krańca.
Kiedy już dolecisz nad morze, ostro w górę.
Do celu, pełna moc, ręczne sterowanie, bez łączności.
Jedna szansa. Zrozumiałaś?
Tak.
Nie lecisz z nami?
Jeszcze nie mogę.
Już cię nigdy nie zobaczę.
Zaopiekuj się Bix, kiedy mnie nie będzie.
Liczę na ciebie.
Zawsze tak mówisz.
A ty zawsze dajesz radę.
Zabieraj ich stąd!
Wróci do nas.
Cassian nas znajdzie.
Tak jest.
Znajdę was.
Lećcie! Raz, raz!
Ewakuacja.
Pełne maskowanie.
Przyleciałeś tu, żeby mnie zabić?
Nie ułatwiasz sprawy.
Teraz ułatwię.
Nie wiem, w co ty grasz.
W nic nie gram.
Zabij mnie.
Albo weź ze sobą.
Napisy: Alicja Roethel