Coś się stało na drugim.
Tam jest coś mocno nie tak.
Posłuchaj.
Jedno słowo czasem nadaje się cały tydzień,
a wy panikujecie,
bo coś się dzieje na drugim końcu budynku?
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Myślisz, że podsłuchują?
A ty to wiesz?
Wiem jedno.
Oni się nie przejmują.
Muszą tylko dwa razy dziennie włączać tę podłogę,
żeby wyrobić tę swoją normę.
Potrzebuję pożyczki.
Masz jakiś pomysł?
Dużego wyboru nie ma.
Boisz się powiedzieć, o kogo chodzi?
Davo Sculdun.
To nie bankier,
tylko bandyta.
Nie podoba mi się twój oddech.
Wczoraj był u mnie lekarz.
Nie wiesz, gdzie mógł się podziać?
Nowy człowiek na hali.
Nikt się nie rusza!
Mam nowy pomysł.
Anto Kreegyr.
- Spotkaj się z nim. - Anto Kreegyr?
Ostatnio sonduje Imperialną elektrownię na Spellhaus.
Schwytaliśmy pilota rebeliantów. Z grupy Anto Kreegyra.
Ale sam Kreegyr się jeszcze nie zorientował.
A gdyby uszkodzić statek?
I zostawić ciało pilota w kokpicie?
Dobrze. Zorganizujcie to natychmiast. Tylko ostrożnie.
Żadnych śladów.
- Nie uratujesz go? - Nie ma co ratować.
Miał rozległy wylew.
Co się wydarzyło na dwójce?
Facet, którego wypuścili z czwórki, następnego dnia wylądował na dwójce.
Wydało się i wszystkich usmażyli.
Czyli stąd się jednak nie wychodzi?
Już nie.
Nie po tym wszystkim.
Musimy to zrobić jutro.
- Jutro? - Mówię ci.
I gdzie uciec?
Obojętne.
Ale to musi być jutro.
- Jutro. - Nie możemy czekać.
Taka okazja się nie powtórzy.
- Chyba oszalałeś. - Nie, posłuchaj.
Mają za mało strażników i dobrze o tym wiedzą.
Boją się. Zaczęli się bać.
Niby czego?
Zabili przed chwilą stu facetów, żeby ich uciszyć.
- I co to znaczy? - Że mają władzę.
Władzę? Władza nie panikuje.
Za chwilę 5000 facetów połapie się, że żywi stąd nie wyjdą.
Myślisz, że ci na górze się nie przejmują?
Nie wiem, co tu produkujemy, ale jest im bardzo potrzebne.
Nie mogą dać się znowu zaskoczyć.
Wiesz, że za chwilę ściągną dodatkowych strażników.
Postawa!
Kiedy my czekamy, oni rosną w siłę.
- Przydałby się jakiś plan. - Już go mamy.
Kto ma? Ty, Birnok i Melshi?
Nie ma czasu, nie bądź idiotą!
Idziemy!
Możemy działać, tylko gdy nowy pojawi się na hali.
Jutro przyślą kogoś za Ulafa.
Druga taka okazja może się nie zdarzyć.
Wolę zginąć, próbując załatwić tych drani, niż zaharować się tu dla nich na śmierć.
To nasza jedyna szansa.
Jutro albo nigdy.
Postawa.
Wydział niebieski idzie do celi.
Keef, a gdzie Ulaf?
Nie żyje.
Nie przeżył?
Co się stało?
Nie żyje. Chyba widać?
- Który to był? - Ulaf, ten stary.
Przyślą nowego. Jutro.
Co się dzieje?
Powiedz im.
Upadł w korytarzu.
No powiedz!
Co się stało?
Przyszedł lekarz.
Ale mu nie pomógł?
Kino?
Za chwilę przeprowadzimy kontrolę kolonii,
podłogi będą aktywowane bez ostrzeżenia.
Keef! Podłoga!
Co się dzieje?
Lekarz powiedział, co się stało na drugim.
To prawda, tak?
Wszystkich usmażyli?
Ale to nie wszystko.
- Gorszy jest powód. - Głośniej!
Oni się pomylili!
Do kolonii wrócił gość, którego niby wypuścili.
- Zabili dwie zmiany, żeby się nie wydało. - Tak wam powiedział?
Skąd wiedział?
Nie wierzę.
Lekarzowi by nie powiedzieli...
Nikt stąd nie wychodzi!
To prawda.
To nie są plotki.
Oni nas stąd nie wypuszczą.
Nigdy.
Zdechniemy tutaj
albo w innej kolonii.
Więc wracajmy do swoich celi
i myślmy jak stąd uciec.
Ludzie Kreegyra się nabrali.
Proszą o pozwolenie na lądowanie.
- Znaleźli statek? - Holują go.
„Martwy pilot, statek dryfuje.
„Port macierzysty nieznany.
„Ekipa Ratunkowa namierzyła na orbicie jednostkę GPE 7000.
„Pilot zamarzł, naprawiając usterkę podczas wychodzenia z nadprzestrzeni”.
Udało się.
Teraz się zaczaimy i czekamy.
- Mogę się wtrącić? - Tak.
Nie wiem, czy jest sens czekać.
- Mów dalej. - Lepsza byłaby rutynowa akcja.
Niezarejestrowany statek? Martwy pilot? Aż się prosi, żeby to zbadać.
Załóżmy, że Kreegyr nas obserwuje.
Jeśli nie chcemy wzbudzać podejrzeń, musimy działać.
I tak właśnie zrobimy.
Słuchajcie!
Od dziś kończymy liczyć zmiany.
Liczy się tylko to, co teraz.
Mamy jedno wyjście.
Myślcie, co chcecie.
Ja zakładam, że już jestem trupem,
więc nie mam się czego bać.
Nie ma sensu mówić nocnej zmianie.
I tak się prędzej czy później wszystkiego dowiedzą.
Załatwmy to raz, a dobrze.
Uwaga, zmiany w protokole.
Transfery przez most aż do odwołania mają odbywać się w postawie i ciszy.
Za każdą niesubordynację więźniowie ponoszą odpowiedzialność zbiorową.
Przyjąć postawę.
Postawa!
Obrót.
Doktorze, już nie wiemy, co robić.
Musi brać leki i niby o tym wie, ale zaczęła je chować.
Kiedy spytałam, dlaczego tak robi,
powiedziała, że po lekach traci apetyt,
a woli jeść, niż leczyć się na zmyślone choroby.
Gdzie ona jest?
Byłem tu kiedyś, 30 lat temu.
Wyjechałem z Chandrili,
a mój szef był przekonany, że mi się tutaj spodoba.
Wiele się zmieniło?
Trudno stwierdzić.
Nie przyglądałem się.
Myślałem, że będę tu często wracał.
To własność rządowa.
Kwestie wystroju są z góry narzucone. Mamy niewielką możliwość zmian.
Trochę staroświecko.
A ja lubię nowoczesność.
Może to banał i bezguście,
ale jak człowiek ma duży majątek, nie musi się przejmować opiniami innych.
Przejdźmy do sedna.
Tak, słyszałem, że lubi pani mówić wprost.
Pani senator ma sporo obowiązków.
Musi mądrze dysponować czasem.
Wolę jasne sytuacje.
Chociaż zaraz się zastanawiam, co czyha za rogiem?
Widać, że pańska ciekawość przynosi spore korzyści.
Kilka razy spotkałem pani męża.
Nie wątpię.
Widzę, że nie jest to róg, za który skręcamy w tej rozmowie.
Zdecydowanie.
W innych kulturach chandrilańskie małżeństwa są nie do pomyślenia.
Nawet u nas wielu ma mieszane uczucia.
Granice mogą dać poczucie wolności.
Warto pielęgnować tradycje.
Świetnie.
Widzę, że się rozumiemy.
Szukamy dla pani dogodnych rozwiązań finansowych, tak?
Przecież już to omówiliśmy.
Chcę to usłyszeć od niej.
Tak.
Zastanawiamy się nad alternatywnymi formami księgowania w naszej fundacji.
Jak Tay już pewnie pani wspominał,
posiadamy zaawansowane instrumenty finansowe,
pozwalające nam alokować dowolne transakcje tak,
żeby z zewnątrz były niewidoczne.
Tak, mówił mi.
Na niekorzyść działa to, że osoby takie jak pani,
o nieskazitelnej reputacji,
gdy tylko zaczynają wykorzystywać swoje możliwości,
czują, że się kompromitują.
To pani pieniądze.
Rodzinny majątek to powód do dumy
i ma pani prawo nim dysponować, nie naruszając własnej prywatności.
Nowe regulacje Imperium, wprowadzone bez konsultacji z Senatem,
są uciążliwe, ale do obejścia.
Oni ustalają reguły, a my gramy.
Założyliśmy fundację dobroczynną.
Słyszałem.
- Ile to będzie kosztowało? - Ile wezmę?
Zakładamy, że życzysz sobie procent od przelanych środków.
Nic nie chcę.
W tej chwili pieniądze nie grają dla mnie roli.
Jesteśmy filantropami.
- Nalegam. - A ja odmawiam.
Z całym szacunkiem, ale lubię być nikomu dłużna.
Wolałabym zwyczajnie zapłacić za fatygę.
Robienie interesów czasem wiąże się z lekkim dyskomfortem.
Słucham propozycji.
Chciałbym dostać ponowne zaproszenie.
Chciałbym tu jeszcze wrócić, przynajmniej raz.
To się na pewno da bez problemu załatwić.
Mam 14-letniego syna.
Chętnie wziąłbym go ze sobą.
Pan chyba żartuje.
- Nie proszę od razu o zaręczyny. - To o co pan prosi?
O prezentację.
Pani córka ma 13 lat. Wkrótce dorośnie.
Dwoje młodych,
atrakcyjnych i ustawionych obywateli Chandrili.
Skąd pomysł, że popieram ten zwyczaj?
Czasem tacy, jak my, nie podejmują autonomicznych decyzji.
Chyba oboje nie mieliśmy w życiu zbyt wielu okazji do buntu.
To pana jedyna propozycja?
Obawiam się, że tak.
Tay pana odprowadzi.
Oczywiście.
- Musi to pani przemyśleć. - O niczym nie będę myśleć.
I po raz pierwszy dziś pani skłamała.
Miło było poznać.
Widziałam znak na fontannie.
Może przypadek.
Też tak pomyślałam, więc poszłam na schody.
Poręcz zniknęła.
Świeżo zdjęta.
On chce się spotkać. Osobiście.
I dzień popsuty.
Nie podoba mi się to.
Nie teraz, zły moment.
Tobie nic się nie podoba.
W ostateczności ja się z nim spotkam.
Weź Fondora, ukryj się, a ja się zajmę resztą.
Wiesz, że się na to nie zgodzę.
Nie traćmy czasu.
Minął rok.
Dziwne, że aż tyle czekał.
A jeśli to pułapka?
Jeżeli tak, to już po nas.
Uwaga, ręce.
Naprawdę chcemy to zrobić?
- Przyłączasz się? - Chcę się wydostać. Nieważne jak.
Jestem trupem. Już nie żyję.
Wewnątrz już jestem martwy.
Nie umieraj, póki nie zaczniesz walczyć.
Jest jedno wyjście.
Dawać!
Nie lenić się!
Z życiem!
Widzę, że jesteśmy dwa komplety w plecy!
I nie ma opcji, że ta zmiana się tak skończy!
Zatrzymaj się.
Postawa. Ręce za głowę, patrz prosto, stopy na ziemi.
Z życiem!
Szybciej!
Krok do przodu. Zatrzymaj się.
Paralizator.
Jak go użyję, to popamiętasz. Rozumiesz?
Musimy sprawdzić trójkę.
- No to idź. - Już mamy obsuwę.
- Idziemy. - W porządku.
Miałeś patrzeć w przód.
Gdzie on jest?
- Pilnują nas jeszcze? - Wyluzuj.
- Jak? - Podobno byłeś już trupem.
Nowy więzień, oddział 5-2-D. Potrzebna nam eskorta.
Jak tam sytuacja?
Przyjąłem. Wysyłam.
Wszystko gra.
Dobra, już.
Postawa.
Nowy człowiek na hali. Nie ruszać się z miejsc.
Nowy na hali!
Trzymać postawę!
Włączam windę.
- Coś ty powiedział? - Nic.
Jak masz jakiś problem, to od razu mów.
Sam zacząłeś...
Hej! Wy tam! Postawa, natychmiast!
Przyjąć postawę!
Słyszycie?
Co się dzieje? Co jest?
Teraz!
Co się tam dzieje?
Dawaj, wchodź!
- Zejdź z linii strzału. - Co wy wyprawiacie?
Do ataku!
Odpal podłogę! Włączaj prąd!
Wskakujcie na stoły!
Szybko! Wszyscy na górę!
Włączaj prąd!
Do ataku!
Mamy problem na oddziale 5-2-D.
Powtarzam, mamy problem...
Nie, Xaul!
Nie żyją!
Chodźcie! Na górę!
Udało się!
Dobra, gotowe.
- Widzieliście? - Co to?
Skąd się wzięła?
Podaj dalej.
Ruchy!
- Szybciej, Kino! - Trzeba przejąć poziom!
- Niech inni to zrobią. - Chodź!
Rozwalcie pulpity.
Drzwi mają być otwarte!
- Co się tam dzieje? - Nie wiem, ale...
Gdzieś pękła rura z wodą.
U mnie palą się wszystkie kontrolki.
Idźcie i sprawdźcie, co się stało!
Sprawdźcie 5-2-D. Już!
- Jemboc! - Taga, chodź, idziemy!
Szybko!
Trzymaj.
Jest jedno wyjście!
Walczcie z nimi!
Uciekamy! Chodźcie!
Na górę! Łapcie, za co się da!
Chodźcie!
Ostrzeżenie dla całej kolonii.
Za 40 sekund wdrożymy protokół generalny.
Wszelkie próby buntu czy niesubordynacje zostaną natychmiast spacyfikowane.
Włączyć odliczanie.
Włączone.
Ile potrwa znalezienie wycieku?
- Technicy boją się podłogi. - Odciąć piątkę.
Tak jest.
5-5, 5-3, 5-6. Zamknąć wszystkie grodzie.
Usmażyć cały poziom, zaczynając od 5-2.
Za późno.
- Tam już nikogo nie ma. - Popełniacie błąd.
- Wyłącz to. - Słucham?
Wyłączaj!
Nie wiem, co masz na myśli.
To ja wyłączę.
Odsuń się.
Raz!
- Wyłączyć podłogi! Wszędzie! - Wyłącz.
Nie.
To nie wystarczy.
Wyłącz zasilanie.
Ale turbiny...
Ich ponowne włączenie potrwa kilka miesięcy i...
Ja nie mogę.
On ma uprawnienia.
To zasilanie awaryjne.
Wyłaź stamtąd.
Tu.
Stań z nim.
Ruchy!
Postawa! Już!
Jedziesz.
Kino.
Powiedz, co mają robić.
Ty musisz mówić.
No dawaj.
Robiłeś to dzień w dzień.
Powiedz im, co mają robić.
Nazywam się Kino Loy.
Jestem szefem dziennej zmiany na poziomie piątym.
Mówię do was z centrum dowodzenia na poziomie ósmym.
Aktualnie kolonia znajduje się całkowicie w naszych rękach.
Tylko na tyle cię stać?
Jak długo damy radę, jak daleko się posuniemy,
ilu z nas stąd wyjdzie, zależy już tylko od nas.
Wyłączyliśmy podłogi w całej kolonii.
Nie usmażą was.
Nieważne, gdzie jesteście. Wstańcie, rzućcie robotę.
Wyjdźcie z cel, nie bójcie się, zacznijcie się wspinać.
Strażnicy wiedzą, że jest ich za mało.
Jak będziemy czekać, ściągną posiłki
i będzie już za późno.
Taka okazja może się nam już nie trafić.
I „wolę zginąć, próbując załatwić tych drani,
„niż zaharować się tu dla nich na śmierć”.
Wiemy, że usmażyli stu facetów z poziomu drugiego.
I że w trakcie odbywania kary specjalnie podwyższają nam wyroki.
Wiemy, że nikt zewnątrz nie ma pojęcia, co się tutaj dzieje.
A teraz się okazało, że kiedy już odpracujemy swoje, to nas nie wypuszczają,
tylko przenoszą do innego więzienia
i tak aż do śmierci. Ale to się dzisiaj kończy!
Jest tylko jedno wyście.
W tej chwili przejęliśmy budynek.
Musicie uciekać, wspinać się i zabijać!
Musicie sobie pomagać.
Spotykacie kogoś zdezorientowanego, kto się zgubił,
bierzecie go ze sobą i biegniecie dalej,
aż zostawimy za sobą ten koszmar.
Jest nas pięć tysięcy.
Jeśli będziemy walczyć choć w połowie tak ostro, jak tyraliśmy,
to za chwilę wszyscy będziemy w domu!
Mamy jedno wyjście!
Jedno wyjście!
Chodźcie!
Spadamy stąd!
Cisza.
Jedno wyjście!
Nie wiem, co będzie dalej! Ale udało się!
Co jest?
Nie umiem pływać.
- Co? - Co powiedział?
Nie umiem pływać!
Jeśli to zasadzka, naciśnij przycisk 215.
Będziemy sami.
Przyspieszymy trochę.
Po pierwsze, moje gratulacje.
- Czego? - Córeczki.
Zdrowa, śliczna. Pewnie jesteś dumny.
Chcesz mnie zastraszyć?
Ostatni raz mieliśmy kontakt rok temu.
Zostałeś tatą.
- Czemu się nie pochwaliłeś? - To nie fair.
Że tyle wiesz.
Śledzisz mnie.
Pomyślałeś, jak ja się z tym czuję?
Bez przerwy o tobie myślę.
Dlaczego mnie wezwałeś, Lonni?
Jest nowa gwiazda w BBI.
Dedra Meero.
Całą uwagę skupia na kimś, kogo nazwała Axis.
Sądzi, że tworzy sieć kontaktów rebelii.
Zaczęła tropić wszystkie kradzieże sprzętu wojskowego,
a teraz szuka powiązania z Aldhani.
Dedra Meero.
Kilka miesięcy temu na Ferrix doszło do incydentu.
Łączy te wszystkie sprawy i przetrząsa całą planetę.
Szukają złodzieja i jego pośrednika.
„Axisa”.
Góra zaczyna jej słuchać. Partagaz ją lubi.
To bardzo dobrze.
Wspieraj ją.
Dlaczego dobrze?
Bo traci czas.
Nie masz nic wspólnego z Aldhani?
Prawie nic. Zaproszono nas, ale odmówiliśmy.
Mieli szczęście. A dla nas fart to za mało.
Ale nie po to tu przyszedłeś.
Złapała pilota rebeliantów, który wiózł sprzęt dla Anto Kreegyra.
Złamali go, zabili i sfingowali wypadek.
Wiedzą, że szykuje się zamach na elektrownię na Spellhaus.
Jak Kreegyr zaatakuje, będą już czekać.
A jeśli się wycofa, połapią się, że coś śmierdzi.
To będzie rzeźnia.
Pięćdziesiąt osób.
- Ty jesteś więcej wart. - Musisz ich ostrzec.
Po co?
Żeby wszystko zaprzepaścić?
Jeśli chcemy upewnić BBI,
że nie mają u siebie kreta, to trzeba poświęcić Kreegyra.
Robię to dla ciebie. Tak, jak całą resztę.
Powiedz, po co tak naprawdę się spotkaliśmy.
Ja już dłużej tak nie mogę.
Zostałem ojcem.
Nie wiedziałem, że to tyle zmienia.
Złożyliśmy przysięgę.
Sprzedałem ci Dedrę Meero.
Doniosłem o Spellhaus.
Mówię ci o Ferrix. Wywiązuję się.
Pracuję tam od sześciu lat.
Pnę się po szczeblach.
Sam.
I co zamierzałeś?
Zebrać w koszu upominki i dać mi je na pożegnanie?
A w BBI czym się chciałeś wykręcić?
Zdrowiem.
Rodzina żony prowadzi swój biznes.
Sam dobrze wiesz, że to niemożliwe.
Nie możemy cię puścić, Lonni.
Potrzebujemy cię.
Długo cię przygotowaliśmy.
To prawda, że jesteś sam,
ale patrz, jak rozkwita twoja kariera dzięki informacjom od nas.
Które niemało mnie kosztowały.
Kochasz swoją córeczkę.
Ludzie Kreegyra zginą, żeby twoja mała mogła mieć ojca.
Nie masz wyjścia, Lonni.
Bardzo mi przykro, ale musisz zostać.
Tyle poświęciłem...
Ale to dla ciebie nie ma znaczenia, prawda?
Mówiłem, że bez przerwy o tobie myślę. I to prawda.
Niewiarygodnie przysłużyłeś się Rebelii.
Podwójne życie? Codzienna maskarada?
To olbrzymi stres.
Jesteś bohaterem, którego szukaliśmy.
A ty co poświęcasz?
Spokój.
Radość. Przyjaźń.
Miłość.
Porzuciłem nadzieję na wewnętrzną harmonię.
Teraz w mojej głowie panuje mrok.
Dzielę marzenia z duchami.
Codziennie się budzę i wiem, że 15 lat temu napisałem równanie,
które ma tylko jedno rozwiązanie. To moje przekleństwo.
Przez mój gniew, ego i wieczny brak pokory,
tę ciągłą potrzebę walki,
wszedłem na drogę, z której nie ma odwrotu.
Tak chciałem zbawiać świat, że cena nie grała roli,
ale nagle spojrzałem w dół
i pod sobą zobaczyłem czarną przepaść.
Co poświęciłem?
Muszę używać metod mojego wroga, żeby go pokonać.
Poświęciłem godność dla ratowania cudzej przyszłości.
Poświęciłem życie, żeby stworzyć świat, którego nigdy nie zobaczę.
I mimo że zacząłem tę walkę, nigdy nie doczekam się następcy,
zwolenników ani cienia wdzięczności.
Pytasz, co poświęciłem?
Wszystko!
Zostajesz ze mną, Lonni.
Potrzebni mi bohaterowie.
Napisy: Alicja Roethel