Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Jutro wraca piąta klasa. - Co? Czyli mamy wstać o ósmej?
SZKOŁA PODSTAWOWA FORT MYERS
- Uspokój się. Przespałeś 95% lata. - Wiem.
To podstawówki koniec już To podstawówki jest kres
To jest nasz top!
Znów będę tam wymiatał!
Zabawki, kuleczki, baton w garść!
Zjeżdżanie, wcinanie kurzych gwiazd!
I nikt nie powie mi stop!
Ostatni w podstawówce rok! Kto największy w klasie?
Zaskoczę was!
Siadaj, dwója! Już wiesz, kto tu rządzi?
Cieszę się Że zimowałem nie raz!
OK, OK, więc Cary też nie zaproszę
Jak ja jej nie znoszę
Sabrina spoko jest
Nie zapraszam czwartaków
Może już listę zrobić czas?
Tylko bez żadnych miernot!
- To może Summer? - Tak, jest miła.
Wymiot.
A gdzie jest mamusia?
Ja cię położę, Kayla. Mamy kiedyś nie będzie.
Jestem w piątej klasie. Czas dorosnąć. Żadnej kawy ani chłopaków.
Sama będę napełniać butelkę i zrobię sobie grzywkę.
Tylko że chyba rośnie mi czoło.
Nie chcę wyglądać jak dziwoląg i być na językach…
Pięć minutek
Cole, już czas Byś zaczął wstawać całkiem sam
- Pięć minutek - Dobrze, pięć minutek
Stanowczy jesteś, tatku.
ALERGIE ELIEGO
Zmniejsza się lista alergii Podobno już zmniejsza się
NIAŃKODRON
Gdy tabsy już zaczną działać Będę mógł kurczaka wcinać!
Piątoklasiści Czekania już kres
A w tym roku klasa Na pierwszym piętrze jest!
Pierwsza liga!
Nie zadepczcie przedszkolaków!
- Za rok idziesz do szkoły Westlake? - Kuzyn mówił, że ktoś tam pali.
- Widzisz coś? - Nie. Słyszę tylko paplanie.
No i już.
Nowy rok i nowa partia rozchwianych piątoklasistów.
Kabir, Anthony, witajcie.
Nowy, jesteś z Nowego Jorku? Patrioci są do bani!
Są z Nowej Anglii.
- Włożyłeś koszulkę tyłem na przód. - No nie!
- Popatrz. Banda pleciug. - Jak zawsze.
Cara nosi dziecięcy sweterek.
- A oto i snobki. - Trzy Królewny.
- Drużyna Ślicznotek. - U szczytu.
- Chorowitek, miał zostać w domu. - Zawsze się znajdzie.
Klasowy klaun, który po cichu sobą gardzi.
Odlotowe, Cole!
- Dzięki, Cole! - Ilu mamy tu Cole’ów?
Przypomina mi się lawina Justinów z 1991 roku.
Byle tylko znów nie było Richiego.
Niemożliwe, bro! Przerosłeś mnie już?
Miłośnik chrupek serowych.
Nie, takie są palce po doritosach.
- Przeniosłem się z Bronxu. - Nowy?
Musiało być ci ciężko. Ja tylko raz wyjechałam bez przyjaciół.
Pomogłam pani z artretyzmem otworzyć musztardę podczas lotu.
Pierwsze dziecko.
- Nie ma filtra. - Nie zna słowa „dość”.
Dobra, dzieci! Cieszycie się?
Chodzicie do tej szkoły od pięciu lat, niektórzy od siedmiu.
Jesteście teraz najstarsi!
Mam nadzieję, że poznaliście już nasze zwierzaki, Leonarda i Lejka!
Nie dotknę ich.
- Oni tam jedzą, śpią i robią kupę? - Ja robię kupę tam, gdzie on śpi.
Na koniec roku jest nagroda dla najlepszej klasy. Co wy na to?
Maraton Naukowy?
Nieźle ich urabia. Salinas jest pro.
Najlepsza po pani Bielecky z lat 60.
A co powiecie na to, że zwycięska klasa
pojedzie na cały dzień w jakieś fajne miejsce?
Tak!
- Czy ona jest w ciąży? - Wydęło ją.
Zane, nie możesz wnosić tu przekąsek. Przechowam je na razie.
Cheetosy. To coś nowego.
Na koniec roku trzy klasy piąte będą rywalizować w dziedzinie sztuki,
debaty, nauk ścisłych i historii.
Jeśli wygramy, pojedziemy na wycieczkę do Magicznego Lunaparku!
- Mają Dragon Coaster. Kiedyś się zapalił. - W Europie go zakazano!
Tak, ale nie na Florydzie!
Tak, jest w ciąży.
Dobra. No to sprawdźmy, ile już wiecie.
Jak nazywamy proces przemiany światła w pożywienie u roślin?
- Ta przemiana to… - Fotosynteza.
- …zamienia wodę i CO2 w glukozę. - W glukozę.
Doskonale, Mia!
Więc…
O rany. Rozwiedzeni rodzice.
Dobrze, skarbie. Dziękuję. Już dobrze. To urocze. No dobra.
Zobaczmy listę lektur w tym roku. Ktoś zna Pajęczynę Charlotty?
Nie! Dzieci na koniec zawsze płaczą.
Jeszcze im mało? Trzeba zachęcać te małe sikawki?
- Mięczaki płaczą. - Racja.
Poznamy Franię i Wilusia…
- To głupia książka. - Tak. Zwierzęta nie gadają z ludźmi.
I nikt nie zjadł Charlotty.
Całymi dniami słuchasz o tym pysznym pająku i robisz się głodny.
…nauczycie się w tym roku.
Przepraszam, Cole? Chcesz nam coś powiedzieć?
Ale ohyda!
Jak ty to zrobiłeś?
Wybaczcie.
Ładnie pachnie.
Następnym razem zrób to tutaj! Mam dość sałaty!
WITAMY RODZICÓW!
Dobry wieczór!
- Jestem mamą Cole’a Wisekiego. - Miło mi.
Mogę? Tak szybko? Na Facebooka? Dzięki.
- Cole jest bardzo… - Super wyszło. Dzięki!
Chce wyglądać jak kaczka?
Niesamowite, jak wyrosły, prawda?
W piątej klasie dzieci chcą same decydować.
Pozwólcie im popełniać błędy.
- Długo jeszcze? - Nie, panie doktorze.
Niektórzy pewnie słyszeli o incydencie z panią Salinas podczas lekcji.
Zapewniam, że nie ma to związku z jedzeniem w stołówce.
Weźmie teraz trochę wolnego. Taki urlop, powiedzmy.
Zaraz. Do kiedy?
Nadlatuje bomba.
Dopóki nie urodzi dziecka, powiedzmy.
Jak to?
Urodzi dziecko?
Zasięgnęła opinii innego lekarza?
W trzeciej klasie było to samo i zastępczyni była okropna.
Piszę do córki! Będzie zdruzgotana!
OMG! Zniszczymy zastępczynię!
To jak rok laby!
- A nie chcemy wygrać wycieczki? - Pytasz serio?
Możemy powiedzieć, że przerwa trwa trzy godziny.
Możemy rzucać w nią gumkami albo żelkami,
przykleić ją do krzesła!
Usuńcie mnie z tego czatu.
Cole, zamienimy się imionami!
Klawo, Cole.
Pooglądamy filmy!
Jak ten o dziecku, co zmienia się w Toma Hanksa i tańczy na pianinie.
Nie pamiętam tytułu. Dziwne. Jest krótki, bo na plakacie…
Duży.
Usuńcie mnie z tego czatu.
Jak tak można!
Co za leniwe zwierzaki. Też chciałbym taką pracę.
Jaszczurka staro wygląda.
Wyglądam staro?
Dziękuję.
To tuatara. Żyje długo, jakieś 75 lat.
Nie wiedziałem. Cmoknijcie się, chomiki.
Chyba ma coś koło tego.
Pogięło go. Jesteś stary, marudny i leniwy,
ale to nie znaczy, że masz 75 lat.
Siedemdziesiąt pięć.
Pod spodem jest napisane, że ludzie z Ziemi pierwsi stanęli na Księżycu.
Przybyliśmy w pokoju…
Rok 1949.
- Co z nim? - Wtedy się urodziłem.
Ile lat minęło od 1949 roku?
Nie wiem, dodawanie jest w drugiej klasie. U nas wałkują ułamki.
Super. Czemu nas nie przenoszą? Wiedzielibyśmy więcej.
Cztery szesnaste równa się ilu czwartym?
- Odchodzi. Nie słuchają jej. - 1966, 1967…
- Co robisz? - Próbuję policzyć, ile mam lat.
1968, 1969, 1970. Skończyły mi się palce!
- Na czym tu liczyć? - Powiedziałbym, ale nie przy dzieciach.
Miałem na myśli jego ogon.
Dodawanie… Muszę spytać zwierzęta z drugiej klasy.
Widzimy je tylko w listopadzie na próbnej ewakuacji.
ALARM PRZECIWPOŻAROWY
Co jest…?
Co to?
To ćwiczenia?
Pewnie nic takiego, ale chodźmy. Anthony, weź zwierzęta.
Ewakuacja! Stop, na ziemię, turlaj się!
Chyba płonę!
- Dopiero co się urządziliśmy! - Kiedyś gliny wyniosą go z samolotu.
Zaparkuję was tu, koledzy.
Dobra, zaczynamy.
Hej! Jak lato? Robiliście coś fajnego?
- Spałem. - Spałem.
- Jadłem. - Robiłem dużo kupy.
Świetnie. Kto z was jest w drugiej klasie?
- Ja. Co tam, Lizzy? - Super.
Jestem Leonardo. Lizzy to iguana w klasie pana Marculii. A ty jesteś…
Kicek. Oklepane imię. Wiem. Znowu mi je zmienili.
Lepsze niż Puszek.
Najgorsze są z „zającem”: Zajęcze Serce, Zajęcze Ucho, Zając Poziomka…
No tak. W drugiej klasie uczycie się dodawania, nie?
…Zajęcza Warga, Zajączkowski. Tak, odejmowania też.
Super. Więc jeśli wylądowałem tu w 1949,
a jest 2023, to co to oznacza?
Znam odpowiedź. Że jesteś gadem.
Dzban.
Proszę o uwagę. To był fałszywy alarm.
Szkoła się nie pali.
Nie, ile mam lat?
No tak, odejmowanie.
Masz 74 lata.
- Siedemdziesiąt cztery. To zaraz przed… - Hopsasa.
Zaraz! Zaczekaj!
To liczba przed 75, prawda?
Co jest? Coś cię chyba dręczy.
Kicek!
Proszę o ciszę.
Jestem jaszczurką.
Świetnie. Nie odcinaj mu się!
To już nieważne. I tak jestem zgubiony. Mam 74 lata. Stuknie mi 75 i po mnie.
Jesteś zwierzątkiem klasowym. W niewoli 75 to nowe 70.
Jak chcesz jeszcze pożyć, musisz zacząć ćwiczyć.
- Ale co? - Na początek mruganie.
Przecież mrugam.
- Ledwo co! - Dobra.
Nie musiałeś zaczynać od zaraz.
Kogo ja oszukuję?
W moim wieku taki wycisk nie wchodzi w rachubę.
Za późno. Dałem plamę. Zmarnowałem sobie życie!
A teraz dobiega końca.
Gdy się gość dowie
Że już wkrótce umrzeć ma
To myśli o tym Co też zrobić miał
Ślimaka chciałem zjeść
Lub za muchą dziarsko biec
Lecz każdy w paszcze wpychać mi je chciał
Wprost z morza algi tak chciałbym jeść
Lecz musiałem żreć sałatę Co wpadała w siuśki też
Jajeczko chciałbym ukraść Za wiewiórką gnać
Czy dziewczynie swej pokaz tych ruchów dać
- Wracajcie do zajęć. - Dzieci, to wasza nowa pani.
PANI MALKIN
To nasza zastępczyni?
Musi pani odejść? Tak szybko?
Lekarz kazał mi odpoczywać w ciąży. Dopóki nie wrócę, macie panią Malkin.
Chyba wszystko jasne.
Dzieci, nie bójcie się zmian.
Zmiana to piękna część życia.
Przyszedł czas, gdy liść
Opadnie dziś
Lecz powróci zieleń znów
- Ja nie śpiewam. - W porządku.
Więc kontynuujmy lekcję. Będę uczyć dziś z panią Malkin…
Proszę nas nie opuszczać!
Na dół! Już!
ODSTRASZACZ DZIECI
Siadaj! Na lekcji siedzimy prosto, uważamy i co jeszcze? Ty!
Co? Boże! Jesteśmy cicho?
Uważałaś, Logan. Serduszko dla ciebie.
TABLICA MOTYWACYJNA
Serduszka są za uważanie na lekcji. Mają ich zmotywować do…
Uważanie to nie przysługa.
Uważając, zdobywasz wiedzę, a nie nagrodę!
Ale może pojedziemy do Magicznego…
- Ble. Co to było? - Masło orzechowe i szynka. Tata zaspał.
Czas się kończy, więc życzmy pani Salinas powodzenia. Pa.
- Ale ja… Klasa… - Wiem. Idziemy.
- Życzę więcej szczęścia z własnym. - No to pa…
Kontynuujmy.
Jest piątek, więc ktoś musi wziąć do domu zwierzaka.
- Co to ma być? - Nie robimy tu tak.
Nie ma mowy!
W mojej klasie nauczycie się odpowiedzialności.
Będziecie je dobrze karmić i zwrócicie całe i zdrowe. Żywe.
Mamy ochotnika?
- Dalej! Niech się ktoś zgłosi. - Co?
Nie pamiętasz, jak to było z dziećmi? Albo cię głodzą, albo dręczą.
Kiedyś odrośnie.
PROFESJONALNE STUDIO TATUAŻU
URODZONY JEŹDZIEC
- Fu. - W latach 90. wyglądał spoko.
Czekam. Niech się ktoś zgłosi.
Nie czaisz? To moja szansa!
Pójdę z kimś do domu i obczaję, czy jest otwarte okno.
- Kiedy będę sam, śmigam. - Nie śmigałeś nawet za młodu.
Śmignę. I dopiero zacznę żyć.
Wejdę na drzewo, popływam w ściekach, odwiedzę Everglades.
Co? Z tymi dzikimi zwierzętami? Odbiło ci?
One nawet nie mają imion. To anarchia. Myślisz, że taki kanapowiec tam przetrwa?
- Zginiesz ukryty w puszce po piwie. - Dobra.
Kto się podejmie odpowiedzialności?
Sama mam wybrać?
W takim razie ja…
Nikt nie powinien czuć się odtrącony
ani oceniany po wyglądzie, gatunku czy czole.
Jutro mam skoki spadochronowe, ale tata będzie w domu, to…
- Wybieraj! - Jaszczurka!
Kiedy będziesz w dziczy i te zwierzęta będą chciały cię dopaść,
nie zapomnij zmienić koloru i wtopić się w tłum.
Przecież nie jestem kameleonem.
No to jesteś trupem.
Jutro mam symulator skoków spadochronowych.
- Skacze się tak samo, ale bezpiecznie. - Czeka nas pracowity weekend.
Iść do babci w sukience? Pogoda będzie na spodnie.
Jayda powiedziała „rzygać” i twierdziła, że to nie przekleństwo.
Szkoda mi go zostawiać, ale nie chcą go przy stole.
Wodę ma. Niedługo wrócę!
To wredne robić taką wystraszoną minę, Kayla.
No to jazda!
Tak.
Kabir, ten nowy, jest miły, ale przy mnie mało mówi. Może jest nieśmiały, bo…
I oparzyłam sobie język.
Ale nie całkowicie,
bo nie mogłabym opowiedzieć o paluszkach serowych.
Hej, Leonardo. Przegapiłeś fajny film. Jutro zabiorę cię na dół na śniadanie.
Oby były bajgle z posypką.
Mama chciała, żebym spróbowała tych z sezamem, a ja na to:
„Po co ściągać mak i grube kawałki soli?”.
Chwila, gdzie ty jesteś?
To koszmar! Nieważne, co osiągnę w życiu, na zawsze będę morderczynią jaszczurek.
Czy będę aktorką, czy lekarką… Lekarką już raczej nie.
Mogłabym pracować w Wydziale Komunikacji.
Nie chcę być daleko od rodziców.
Na litość Godzilli!
Co to było?
Kto to powiedział?
Ściana? Ściany nie mówią. Dlaczego ściana miałaby mówić?
Jest powiedzenie: „Gdyby te ściany mogły mówić”, bo nie mogą mówić.
Trofeum!
Powiedziałeś coś! Przemówiłeś! Mamo!
- Nie! - Przemówiłeś!
Ty mówisz! Powiem mamie, bo uznają, że mi odbiło.
Poślą mnie do szkoły dla dzieci z problemami!
Ludzie nie mogą o tym wiedzieć!
- Czemu masz mokre łapy? - Są naturalnie wilgotne.
Błagam cię, nikomu ani słowa.
Jeśli ludzie się dowiedzą, wyślą mnie do jakiegoś naukowca.
Muszę komuś powiedzieć.
Proszę cię.
Tylko ty mnie słyszysz.
To czemu szepczesz?
Bo ty zaczęłaś i pomyślałem, że to frajda.
- Inne jaszczurki też mówią? - Nie znam ich wszystkich.
Ale nigdy nie rozmawiamy z ludźmi.
- A czemu rozmawiasz ze mną? - No cóż, ja nie…
Bo mam na to ochotę. Jesteś miła.
Serio? Dzięki.
Ciężko powiedzieć, czy ludzie w szkole myślą podobnie.
Zwykle tak mówią, żeby wyjść na miłych i żeby inni uważali, że są spoko…
Rozumiem.
W kółko powtarzasz „rozumiem”.
To dlatego, że rozumiem i tyle. Rozumiem. Sporo już przeżyłem.
- Myślałam, że chodzi o coś innego. - A o co?
O to, żebym przestała gadać.
- Rany. - Masz na myśli: „Rany, co za bzdura!”?
Raczej: „Nie sądziłem, że jesteś taka samoświadoma”.
Wiem. Ludzie nie mają odwagi powiedzieć, że za dużo mówię.
Ale ja wiem, że tak jest.
Starsi robią taką minę.
Małe dzieci przysypiają.
A mina kierowcy autobusu mówi „przestań”, ale ja nie mogę…
Przepraszam, słucham cię. Mów dalej.
O czym tylko raz pomyślę Zaraz z ust wyleci mi
I choć ludzie przytakują To być może mi się śni
Choć się jeszcze uśmiechają W potoku słów się już zanurzam
Pomyśl, jaki to jest stres
Kiedy nie wiem Czy ich czasem już nie wkurzam
Znam sporo gadatliwych dzieci, które…
I dalej nie przestaję gadać Wszystko jest cudowne tak
Odprężam się, lecz widzę wzrok I czuję, że to jakiś znak
Wściekli są, że ciągle gadam Głośno tak i nudno też
Boję się, że ich straciłam I ze strachu gadać znów zaczynam, wiesz?
Jasne. To normalne. Dzieciaki…
I wiem, że mi brak intuicji takiej
By wiedzieć, kiedy dojść do głosu
Wtedy znów napada mnie taki lęk
I naprawdę wierzę, że choć chcesz Powiedzieć coś, to nie masz szans!
Już mówiłem, że rozumiem!
Znowu to powiedziałem, przepraszam.
Te ostatnie wersy nie były rymowanką, tylko powtórką.
Dobrze się czujesz wciąż paplając
Bo rodzice pozwalają…
Oni nie lubią…
Ale nie musisz się krępować Uznać bitwy za przegraną
Ale jak mam…?
Może czas zadać pytanie
Zadać pytanie?
Jak mruganie trudne jest
Lecz, gdy chcesz lubianym dzieckiem być
Pozwól czasem kumplom swym
Powiedzieć coś też
Rany. To nie tak, że nie obchodzi mnie, co inni…
Wiem, słuchaj.
Dobrze, że potrafisz mówić o sobie. Kiedy się wygadasz, czujesz się lepiej.
Jeśli dasz innym się wygadać, polubią twoje towarzystwo.
Bardziej niż do tej pory, znaczy się.
Zasada pięciu sekund.
To bardzo fajna rada. Dzięki.
Nie ma za co.
Tylko pamiętaj. Nie mów nikomu, bo nie będziemy mogli więcej rozmawiać.
Czyli jestem twoją wyjątkową przyjaciółką?
To było pytanie.
Tak. Jasne. To dobre pytanie.
- Dzięki, Leonardo. - Mów mi Leo. Nie przypomina żółwi ninja.
Summer! Musisz iść już spać, skarbie.
Mamo, ile wynosi pierwiastek z 91?
Co? Proszę, idź już spać.
Ale nie pytaj o byle co.
Dobra. Jasne. Kumam.
Zajmijcie miejsca.
II WOJNA ŚWIATOWA – FRONTY WALKI
Już wróciłeś? Zwiedziłeś świat w jeden weekend?
Jak było w Everglades? Jak wysoka była wieża Eiffla?
Jak ma się papież?
Mógłbyś tego nie robić na mojej poduszce?
Możecie odłożyć komputery.
Nie będziemy się uczyć na zabawkach.
Rosyjski sędzia.
Powoli. Nie biegamy!
Nie jemy książek!
Trenerze, przepraszam. Pozwoli pan, że to wyczyszczę.
I gotowe.
To niesprawiedliwe.
Każe nam harować do upadłego.
Tylko szkoły z problemami nas przyjmą.
- Zapomnij o wygranej. To koszmar. - Gorszy niż zgubienie komórki.
Gorszy niż tata w legginsach!
Albo gdy zgubiłam się w samolocie, co jest trudne.
Jak w horrorze, choć nie pozwalają mi ich oglądać.
Chyba że liczyć piec w Toy Story 3, ale…
Jaki masz plan, Jayda?
Na pewno powiem rodzicom. Tata ma wpływy, bo rozdaje nauczycielom krem na pryszcze.
Ale ty też powinnaś.
Czemu rozmawiasz z Summer?
- Teraz ją lubię. - Wiem. Ja też.
- Co to miało być? - Lubi mnie. Sądzi, że jestem zabawny.
Ty? Zabawny? A co, pokręciłeś głową kilka razy? Niezły z ciebie showman.
Spiesz się z tymi wrednymi dowcipami, bo następny dzieciak, będzie ostatnim.
Jasne, panie „Ale-mam-cykora”.
Masz rację, panie „Chcę-oberwać”.
Cały się trzęsę, panie „Odważny-jak-Scooby Doo”.
Kaczka.
Kaczka, kaczka, gęś! Ojej! Wystarczy! Nie o to chodzi w tej grze! Dzieci!
…ustawa stemplowa. Wzrok na mnie!
Ci, którzy przeczytali…
- Salinas tego nie uczyła. - Właśnie. Co to jest stempel?
…podatek, który brytyjski parlament nałożył na amerykańskie kolonie.
Skyler, co właśnie powiedziałam?
Odpowiedz! Jak zareagowali osadnicy?
Przewinienia!
Nie chcecie mieć przewinień.
- A co to takiego? - Chyba rzut z biegu w koszykówce.
W piątej klasie nauczycie się samodyscypliny.
Inaczej nigdy nie skończycie piątej klasy!
Kto ma na tyle samodyscypliny, by wziąć do domu zwierzaka?
Ja mogę. Wezmę znowu Leo.
„Leo”?
Znowu? Kto chciałby go brać dwa razy?
UWAGA, WYSKOCZY GŁOŚNY!
Nikt z was nie dojrzał do gimnazjum, prawda?
Nie teraz! Ja wezmę jaszczurkę!
Będziesz się świetnie bawić z Leo. Może mogę do was wpaść?
Naprawdę? Super! Przyjdzie Zane, ale możemy razem…
Dobrze się bawicie?
Pewnie.
MOŻE ZAWIERAĆ ORZECHY
Przepraszam za chrupki. Jesteśmy przezorni.
Zjedz babeczkę z jarmużem.
Mam nosić skafander przez cały weekend?
Jaszczurki przenoszą choroby, skarbie. Dzieci i psy są szczególnie narażone.
JESTEM GOTOWY
DOBRA
Mama chce mnie już chyba odebrać.
Dziękuję, Julie!
Świetnie się bawili.
DRUGIE MIEJSCE
Możesz tak pokroić kurczaka, żeby się nim nie udławił?
No co? Odrośnie.
Wyglądasz jak astronauta z lat 50. i to ja jestem dziwny?
Grozisz mi, pchlarzu? Spróbuj…
Jak to…?
- Jak to…? - Eli, kolacja!
Szybko! Potrzebujesz trzech godzin, żeby strawić jedzenie przed snem.
To niewiarygodne!
- Ty mówisz? - Tylko do ciebie.
- Bo… - Jestem wyjątkowy?
Zgadza się.
Rozumiem.
Ale nie mów nikomu. Będą próbowali mnie zabić jak E.T.
Rodzice powiedzieli, że jak ktoś mówi „nie mów nikomu”,
to wtedy muszę powiedzieć.
Mają rację, ale im chodzi o obcych ludzi.
Jestem tylko obcą jaszczurką. Nie?
- Nic nie mów, proszę cię. Zwłaszcza jemu. - Dronowi?
Nie ma mowy. Widziałeś, co zrobił z cheetosami.
Fajnie, że jest lojalny.
Dzieci to kręciło, kiedy miałem sześć lat.
Powinieneś coś powiedzieć.
Nie chcę zranić jego uczuć.
Znam dobry sposób. Od lat obserwuję, jak dzieci zrywają ze sobą.
Wyjaśniasz w liście powody,
unikając wybuchu złości i dając czas na ochłonięcie.
Taki list pożegnalny. Weź kartkę i długopis.
Drogi Dronie…
To nie ty, to ja
Lecz…
Gdy nade mną latasz cały dzień
Chronisz mnie Lecz moje życie towarzyskie kryje cień
I nie mówię, że to niedobrego coś
Chciałbym tyłek swój wytrzeć Jak normalny ktoś
Ty przyjaciół mógłbyś poznać też
Jak drukarkę 3D, co w klasie jest
Elektryczny ten masażer Lub żółtawą w kuchni rzecz
Chociaż nawet pana lubię, panie Dron
Lecz nadzieję mikroskopijną mam Że kiedy już przyjdzie odejść tam
Do nieba
Nie skończę tu sam
To nie ty, to ja
Robi to na pokaz. Widzisz? Wie, że nadaje się do recyklingu.
Pozwólmy mu to przetrawić.
Nikt nie polubi mnie tak jak on.
Mały, nikt cię nawet nie zna. Teraz pokażesz im, co potrafisz.
Nic nie potrafię.
Musisz odkryć, do czego masz smykałkę. W 1998 był taki chłopiec, Mike Djokovic.
Zapamiętał słowa piosenki „Walkin’ on the Sun”.
Smash Mouth? Nie znasz? Powiedzmy, że jest ich dużo.
Wiele dzieci ma jakąś smykałkę. I to jest w porządku. Ja mam kilka.
- Znajdź mi gąsienicę. - Serio?
No jasne.
Idealna.
No to do dzieła.
Ohyda!
Czekaj.
A niech to…
Chodź, coś ci pokażę.
Eli, gdzie twój skafander?
Zrób tak.
Świetnie.
Uwaga!
Trafiony zatopiony.
Co to było? Opos?
Nie wiem, ale trafiłeś w klejnoty.
Poddajesz się? Tego nie przebijesz.
Nie wszyscy są zaproszeni.
PRZYJĘCIE JAYDY – TAJNE!
Tak, wróciłem.
Gdzie twój ogon? Uciekasz kończyna po kończynie?
Daj mi odetchnąć. Oberwałem w klejnoty.
Zapomniałem o tej szybie.
Salinas była nauczycielką roku! Ta zastępczyni jest nie do przyjęcia.
Czy darmowe próbki kremu nic dla państwa nie znaczą?
Jak mam się pozbyć tej okropnej baby?
Panie doktorze, ona siedzi tuż obok.
- No i? - Jay, to niegrzeczne.
W porządku.
Mogę mówić, jakby pani tu nie było?
ODSTRASZACZ GBURÓW
Córka była na dobrej drodze, żeby dostać się do Westlake,
potem ukończyć studia w Dartmouth, a za 14 lat mieć w miarę udane małżeństwo.
Zapłaciłem za tablicę i włącznik.
DAR OD PAŃSTWA WENGERÓW
Jeśli pozwolę, żeby ta bestia dalej ją uczyła,
pan zrobi coś dla mnie w ramach rekompensaty.
Cztery sekundy! Trzy, dwa, jeden. Odłóżcie ołówki.
Wszyscy oprócz Jaydy,
która ma dwie minuty więcej z powodu trwałego zespołu zmiany strefy czasowej.
Cisza. Bez dyskusji.
Ktoś musi zabrać do domu klasowego zwierzaka.
Albo ochotnik, albo wskazana osoba.
Wezmę znów Leo.
O co tu chodzi? Leo? Znowu?
Podobno nie można powtarzać.
Bo ja bym… A czemu znowu go chcesz?
Bo jest klawy.
- A ty czemu? - Z tego samego powodu. Klawy.
Chwila. Jeśli jest klawy, to ja go chcę.
Miało być napisane „Dr Skóra”,
a nie „Dr Skórcz”.
S-k-ó-r-a. Nie ma tam „cz”.
Ufarbowałem kota na zielono.
Oklepane.
- Nieźle to załatwiłem, nie? - Drake będzie na imprezie?
Pracuję nad tym.
Miałem na myśli dodatkowe dwie minuty na teście.
- Kto o ciebie dba? - Co zrobiłeś, tatusiu?
No wiesz, Benji, zastępczyni Jaydy to jakaś masakra…
Każe dzieciom czytać grube książki.
Nie!
Tatuś załatwił Jaydzie coś specjalnego.
Co takiego?
Extra czas
Gdy inni się pocili Odpowiedzi pomylili
Ale ty je znasz
Masz dzięki mnie ekstra czas
Mogę go wziąć do pokoju?
- Niedługo urodziny… - Potem. Tata się teraz puszy.
Masz dodatkowy czas!
Ten dzień jest do bani. Nikt nie myśli o moim przyjęciu.
To będzie kompletna klapa, a dzieci będą się cieszyć.
Co? A niby czemu?
Bo mi zazdroszczą! Czekaj. Co? Kto to powiedział?
To ja.
- Boże! Ty mówisz? - Bądź cicho. Tylko ty mnie słyszysz.
- Boże, mamy gadającą jaszczurkę! - Mogę rozmawiać tylko z tobą!
Tatusiu!
Doktor Skóra, mówię ci Wnet rozjaśni twe dni!
Bo nikt nie postawi się mi! Dam ci ten ekstra czas!
Mówisz do mnie, bo jestem wyjątkowa?
Oczywiście.
No tak. A zrobisz jakieś sztuczki na imprezie?
Rapujesz, grasz językiem na pianinie?
Nie, to tak tylko między nami. Rozmawiam z tobą, żeby dać ci parę rad.
- Nie potrzebuję rad. Jestem super. - Nie, jesteś żałosna.
Że co?
Jak Emma Lawrence w 2003, Nina Myers w 1955.
- Były piękne, bogate, błyskotliwe… - No i?
Jeszcze nie skończyłem. Aroganckie i pogardzane przez resztę.
- Ludzie im zazdrościli. - Nie ich arogancji.
Nikt nie zdaje sobie sprawy, pod jaką jestem presją.
Mam niesamowitą rodzinę, więc i wysoką poprzeczkę.
Mam pójść do najlepszej szkoły, mieć najlepszą imprezę
i najfajniejszych ludzi wokół.
Wcale nie.
Nie rozumiesz, co to znaczy być super.
Nie jesteś super.
Słucham?
Przygotuj się.
Wcale nie
Wiem, że chwalicie się Lecz wasz dom wygląda źle
Tatuś zaś nadwagę ma Nie jesteś fajna tak
Ma nadwagę?
- Na ulotkach tych widnieje - I mieszka w Fort Myers!
- Blaty z kwarcu kupił nam - Pryszcze zaś wyciska sam
- Mama jest jak Britney Spears - Gdy walniesz sześć lub siedem piw
Nie to, że mi manier brak…
Niefajni…
Tak?
Jesteście fajni, ale nie aż tak, jak sądzisz.
Jesteśmy tylko ludźmi i jaszczurkami.
Więc spójrz na siebie teraz
Przecież się najlepiej znasz
Zobaczysz, ile w sobie blasku masz
Nie jestem fajna tak
No właśnie.
Lecz może to już znak
Ciężar zrzucić z siebie tak
Tych jedenastu ciężkich lat
W przeciętności kumpli mych
Mogę znaleźć swój świat…
- Wcale nie jest źle dziś być - Wcale nie jest źle dziś być
- Zwykłym tak - Zwykłym tak
- Brawo. - Dziękuję.
- Dobra robota. - Dzięki.
Może dasz im napiwek, skarbie?
Co? Zegarkom?
- Może wody? Ma ktoś może ochotę? - Nie, dzięki.
- Dobra. No to dzięki. - Jasne.
- Dzięki, proszę pana. - Panie doktorze.
Mamo, tato! Mamy więcej zaproszeń?
Myślałem, że już zrobiłaś przesiew.
Tak, ale wydłużyliśmy listę.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, JAYDA! SPONSORING: DR SKÓRA
- Fajnie, że przyszliście. - Dzięki za zaproszenie.
Nie ma sprawy. Co u was?
Zaraz, znam odpowiedź. Wszystko gra.
DR SKÓRA – DERMATOLOG
Zabrzmiało jak Cole.
To Zane ma poczucie humoru?
Zawsze je miał.
W drugiej klasie
powiedział pani Lemos, że Superman jest z planety Baton.
- Byliście już u gościa od baniek? - Pójdziemy później.
Jest niewyjęty. Robi bańkowe zwierzęta.
Proszę. Następny! Źle trzymasz!
Jaydowe burgery, jaydowe ziemniaczki.
Jaydowe warzywa.
Daj spokój, proszę.
Na co się gapisz?
Masz problem z krótkimi nóżkami?
Słucham?
Myślisz, że masz lepiej? To co robisz w pudle?
Linieję. Czasem mrugam.
Spoko. Wybacz, kolego. Jesteśmy po tej samej stronie.
Moją jedyną frajdą jest odgryzanie mu palców.
Już pięć razy kazałem ci skoczyć przez obręcz.
Po prostu się starzeję, wiesz?
Czujesz czasem, że czas ci ucieka i nie zobaczysz nigdy nic innego?
Rozmawiałeś z tym koniem?
Dobrze się bawi?
Prawda jest taka,
że żadne zwierzę nie chce żyć w zamknięciu…
Cześć, Jayda. Cześć, Leo. To niesamowite, jak…
Chciałam powiedzieć tylko „cześć, Jayda”. Dobrze się bawisz?
Dzięki, że pytasz. Rodzice nigdy nie pytają.
Zakładają, że dobrze się bawię,
bo nie wiedzą, że wcale nie są tacy fajni.
- Co sprawi, że będziesz się lepiej bawić? - Dobre pytanie.
WYSOKIE NAPIĘCIE
- To zamek magnetyczny. - Obwody są krzyżowe.
- Kable rozruchowe. Balon. - Masz.
Ale zabawa!
Powiedziałem „żadnego zamętu!”.
- Dzięki, PJ. - TJ.
- Przepraszam. - Spoko. Wystarczy mi kontakt wzrokowy.
Zatrzymajcie stoper. Ma mój portfel.
To dzięki tobie, szefuniu. Lepiej być nie może.
Hej!
Leo! Gdzie jest Leo?
Może ktoś go zabrał?
Proszę, niech ktoś go znajdzie. Leo!
Leo!
Źle trzymasz!
Leo!
Naprawdę uwielbiacie tę jaszczurkę.
Bo jest taki superowy!
Uśmiech!
- Świetnie się bawiłam. - Dostałaś bańkowe zwierzątko?
…Camel był na ślizgawce.
- Znowu? A co ze śmiganiem? - Dowiesz się, jak śmignę.
Będę jadł w Everglades robaki,
o których możesz tylko pomarzyć.
Fajnie było, Leo. Będę tęsknić.
Jeśli Święty Mikołaj ma 39 elfów
produkujących 1981 zabawek na godzinę…
Jak tu zimno. Może podzielisz się skorupą?
Czekaj, panie Popularny. Teraz chcesz do mnie wejść?
Jest 18 stopni.
W Centralnej Florydzie zimy są bardzo surowe.
Tylko na chwilę.
Najpierw postaw mi kolację.
Zaraz! Czy to moje karty z bejsbolu?
Zadzwoń.
Rozmawiasz z nimi. Dlatego ciągle tu wracasz.
Ja? Nie.
No może troszeczkę.
Co to to nie.
Zanim padnę trupem, dzieci mogą skorzystać z mojej wiedzy.
Rozumiem. A więc chodzi o twoje ego.
Wcale nie.
Chcę podzielić się 74-letnią mądrością, aby pomóc im w rozwiązaniu problemów.
Czy to w zerwaniu z dronem, czy w noszeniu po kimś spodni.
Bujaj się już.
Do 16 roku życia nosiłem skorupę siostry.
Bardzo pomogłem temu chłopcu TJ’owi.
Co? Nie wiem, o co biega. To normalne.
Pierwszy?
Zwykle rosną z przodu, ale spoko. Dorastasz.
Nie. Chodzi o tatę.
Nie śmiej się. Mówiłem mu o Davie Connairze,
któremu w 1974 nagle wyrósł nos długości maski Buicka – jak u taty.
Wszyscy go kochali, bo był taki super jak ty.
Tydzień później problem Cole’a był gorszy.
Nie chcesz spać poza domem, bo gadasz przez sen?
Jeśli nikomu nie powiem, że ze mną rozmawiałeś,
obiecasz, że nic nie powiesz?
No jasne.
Nie mam takiego głosu.
Mówię tak. Ale nie mogę się przyznać. Mój głos jest beznadziejny.
Niezła beka.
Pomogłem mu. Powiedziałem…
- Brzmisz jak młody Bee Gee. - Jak co?
To może znasz The Weeknd?
Właśnie tak.
Tydzień temu śpiewał na zimowym festiwalu i podobno widownia oszalała.
Gratulacje, pani Malkin.
Zaraz, czy to była pochwała?
Tak trzymać, a może zabawi pani tu dłużej.
Cała klasa spisała się świetnie.
- Wygrali? - Nie, przedszkolaki. Są za słodkie.
Szkoda, że nie widziałeś mnie z Mią.
- Z przytulaską? Z tym ludzkim celofanem? - Wypraszam to sobie. Ona ma imię.
Jak już wiesz, rodzice niedawno się rozwiedli.
Dwie godziny spóźnienia. Jak miło z twojej strony.
Pozwalasz mu samemu się obcinać?
Nie możesz ich wziąć w przyszły weekend, żebym mógł z Aurorą świętować walentynki?
Proszę o małą przysługę!
Wcale nie masz planów.
Bo wiem.
Przykro mi, ale jaszczurki nie mówią.
Papugi, ary, ptaki śpiewające i niektóre orki.
Nie wierz we wszystko, co czytasz w sieci.
Dlaczego rozmawiasz tylko ze mną?
Bo jesteś miła. Nauka świetnie ci idzie, odpowiadasz na wszystkie pytania.
- Uwielbiam się uczyć. - Wśród członków rodziny jesteś cicha.
Nie chcesz im pokazać, jaka jesteś inteligentna?
Brat i siostra myślą, że jestem dziwna.
Serio?
Zrobiłeś minę jak mój dziadek.
Tak? Czy to dobrze?
Dziadek ze mną rozmawiał.
Lubił naukę i zawsze zadawał mi pytania,
nawet gdy znał odpowiedź.
Tak? To chyba fajny z niego gość.
Był moim najlepszym przyjacielem.
No nie. Nie chciałem takiej reakcji. Błagam cię, nie znoszę tego.
- Przykro mi. - O nie.
Nie przepraszaj. Po prostu przestań, bo nie wytrzymam.
Ale mama mówi, że płacz pomaga.
Nie tam, skąd pochodzę. Spróbuję cię uspokoić.
Zaśpiewam ci kołysankę i sobie zaśniesz.
Nie płacz To dla mięczaków
Nie płacz
Lenistwa to znak
Otrzyj łzy Bo nawyk to brzydki
Wrzuć na luz I nie maż się tak
Każdy ma coś
Co wciąż go uwiera
Każdy ma coś
Co spycha go w cień
Co zmieni się
Gdy zaczniesz znów…
Więc silna bądź
Przeznaczenie swe zmień
Nie płacz To strasznie męczące
Wyłącz zraszacze I oczka swe zmruż
Choć ciężko jest
Gdy wciąż się martwisz
Lecz każdy ma problem
Więc bujaj się
Już
Wystraszyłaś mnie.
Bujaj się już
Robisz teraz to, co robił dziadek.
Udajesz, że czegoś nie wiesz, żebym cię poprawiła.
Słuchaj. Badania naukowe wykazały,
że płacz uwalnia oksytocynę i endorfiny,
które pomagają złagodzić ból fizyczny i emocjonalny.
Nie wiedziałem, jak jej pomóc, więc słuchałem. To pomogło.
Więc ściemniasz wszystkim jak E.T. Każdy myśli, że jest Elliottem.
- To się źle skończy. - Przynajmniej wiem, że mnie zapamiętają.
Słyszałeś o pogrzebie Chomiego Trzeciego?
- On zdechł? Nie wiedziałem. - No właśnie.
Podobno to były nudy na pudy.
Nie mieli o czym mówić.
Podobała mi się ta jego biała plama nad uchem.
- Lubiłem, jak oddycha. - Miałam przez niego „czerwone oko”.
Mój pogrzeb pełen będzie miłych reminiscencji i anegdot.
Oklaski dla ciebie i dla nowego słownictwa.
NOWE SŁÓWKA: REMINISCENCJA, ANEGDOTA
Twój pogrzeb chyba się zbliża.
Moja kolej wziąć Geksona!
Baw się dobrze, Anthony! Leo jest super!
Głowa też mu odrasta? Czy tylko ogon? Zresztą sam to sprawdzę.
O nie. Przekaż mojej rodzinie, jak chcę podzielić majątek.
Pomocy!
- Co? - Obronię cię.
- Nie puściłbym cię samego. - A co ty możesz?
Ty siedź cicho. Mnie trudniej zranić. Mam skorupę.
A co z moimi poradami?
A co, ja nic nie wiem? Też mogę udzielać porad.
Co za niesamowity ruch! Co za strategia!
Hej!
…zaczyna odpuszczać… Mierzy prosto w głowę.
Hej, jestem tutaj.
Co?
- No nie! - To nic. Umiem mówić.
- Rety! Babciu! - Nie. Nie krzycz, bo wszyscy zginiemy!
- Co? A dlaczego? - Nie wiem, ale tak będzie.
- Zginiesz. Zamknij się. Uspokój się. - Dobra.
Potem naprawisz komórkę. Umiem mówić.
Wybrałem cię, bo…
„Lubię twój styl”.
- Nie rozpędzaj się. - Wiem, co robię. Jaki masz problem?
- Że co? - Pomogę ci go rozwiązać.
Naoglądałem się rzeczy w piątej klasie i mogę pomóc. Dawaj.
Nie mam problemów, tylko zepsutą komórkę.
Łobuz, wiem. Brak ci pewności siebie? Wszystkie łobuzy tak mają.
Nie.
Sam nie wiem.
Jesteś smutny, rozdarty w środku.
Wyduś to z siebie. Jestem żółwiem. Nikomu nie powiem.
To jasne, że jestem łobuzem. Nie potrafię inaczej.
- Jestem inny. Nie jestem bystry. - Nie. Każdy jest bystry na swój sposób.
Po prostu boisz się spróbować. Podręcznikowy przykład.
Co to podręcznik?
Nieważne.
- Chodzi jeszcze o coś innego. - No, wyduś to z siebie.
- Nikomu nie powiesz? - Nie. O co chodzi? Skąd ten smutek?
Nie wiem, jak się robi dzieci.
Świetnie. Typowe u łobuzów.
Twardy na zewnątrz, a w środku użalająca się nad sobą kupa twarogu.
Opowiesz mi o tym?
O dzieciach? Jasne. Zaczynamy.
Najpierw tata wspina się na plecy mamy, gdy ona pływa.
Sięga pod mamę, szukając kloaki.
To trwa jakieś 24 godziny.
Mama wychodzi na ląd, robi gniazdo i składa jaja w piasku.
Moja mama złożyła jaja w piasku?
Tak. Żeby ryby ich nie zjadały.
Dałem czadu. Na bank mu pomogłem.
DZIWAK
Może chce mnie zatrzymać i dlatego przykleił mnie taśmą.
Przestań!
Tęsknisz za przyjaciółmi z poprzedniej klasy?
Martwisz się, że zostałeś w tyle?
To trudny okres, ale mówię ci, to też twoje najlepsze lata.
Ciesz się, że nie wiesz wszystkiego. Ciesz się dzieciństwem.
- Jesteś dobrym dzieckiem. - A ty tęsknisz za dzieciństwem?
Po prostu cieszę się, że nadal żyję.
Każdy z was spędził już weekend z Leo.
Od teraz będziecie zabierać do domu… Jak się nazywa ten żółw?
Lejek. Nazywam się Lejek.
Chyba Lejek.
Lejek jest do bani.
Słucham? Dlaczego?
Nie wiem. Jest do bani i tyle.
- Ale lubię Leo. Jest fajny. - Najlepszy.
- Tak! - Leo jest lepszy od żółwia.
Przestańcie krzyczeć! Cisza! Co wy widzicie w tym gadzie?
Lubię jego skórę.
Przypomina mi łokcie mojej babci.
- Mnie też. - Mnie też.
- Łokcie. - Mnie też.
Mnie też.
Dobra. Jeśli tak chcecie zabrać go znów do domu, musicie na to zasłużyć.
SŁOIK MOTYWACYJNY
Chcę zostać wybrany!
Przyniesiemy odrobioną pracę domową.
Zrobicie z tej klasy wzór do naśladowania
i wygracie Maraton Naukowy. A jak nie, to dostaniecie żółwia.
Tak! Dziękujemy bardzo.
To twoje ostatnie życzenie? Zwrócić te smarki przeciwko mnie?
Tu nie chodzi o nas. Chodzi o dzieciaki. Są zmotywowane.
Zakończą ten rok sukcesem.
WSPÓLNE CZYTANIE
NA PEWNO, NAPRAWDĘ, NA RAZIE
ŁAWKA PRZYJAŹNI
Tak!
PAMIĘTNIK – PRYWATNE!
Ludwik Pasteur jest ojcem mikrobiologii.
Odkrył, że niebezpieczne mikroorganizmy mogą powstać na otwartych wodach.
DZIECIAKI MALKIN WYGRAŁY KONKURS SZTUKI
KONKURS NAUK ŚCISŁYCH JASZCZURKI KONTRA ŻÓŁWIE
POGODA
Rany! Naprawdę imponujące.
Uczniowie klasy 5c, jesteście o krok od wyjazdu do Magicznego Lunaparku!
Nasza zastępczyni spisała się na medal.
Brawo, pani Malkin.
Rodzice nie byli zadowoleni, gdy panią zatrudniłem,
i uważali, że jest pani okropna.
Ale jeśli w sobotę wygra pani konkurs historyczny,
wyprowadzi ich pani z błędu.
No cóż, panie dyrektorze,
czasem na lekcjach najlepiej sprawdzają się stare metody.
Nie do wiary!
Wracajcie na stanowiska. Żadnych piąteczek.
- To zdjęcie wymiata. - Dziękuję.
No co jest grane? Czekam na twój ruch w Jendze od 30 minut.
To ty uszyłaś ten kostium czy mama?
Tylko mów prawdę.
Wiesz, że nikomu nie powiem. Rozmawiam tylko z tobą.
- Co? - Czy to inny telefon?
Nie wiem, chyba jest na biurku Malkin.
ZARAZ DRYNDNĘ
- Halo! - Bez jaj!
Gdzie się podziałeś?
KUP – OTRZYMANO PŁATNOŚĆ!
Już idę.
Leo?
- Halo. - Podaj do mnie. Ja się tym zajmę.
Słyszysz mnie?
- Leo? - Tak. Malkin ma chyba drugi telefon.
Tak czy owak, co powiedziała Summer?
O bojku, nie możecie wszystkie grać Jackie Kennedy.
Musimy ich rozgromić w konkursie historycznym.
Wiem! Super byłoby pojechać do Magicznego Lunaparku.
Jesteś niesamowita, bo dałaś z siebie wszystko.
Dlatego jestem dla ciebie wyjątkowa?
Tak.
Rozmawiasz też ze Skyler?
Ja tylko… Tylko dlatego, bo…
Tam jest komórka Summer, tuż za twoją.
Zadowolony, że wszystko zepsułeś?
Nie wiem, co się stało. Chyba wcisnąłem coś tyłkiem.
Przecież nie masz tyłka.
Jak śmiesz?
Rozmawiasz z nami wszystkimi?
Mówiłeś, że tylko ze mną.
Mnie powiedziałeś to samo.
- Myślałem, że jestem wyjątkowy. - Bo jesteście wyjątkowi…
Przepraszam! Chciałem tylko…
Kiedy zobaczyłem, jak się dogadujecie i jak dobrze wam idzie nauka,
poczułem, że zmieniam wasze życie na lepsze.
I tak było. Bez twojej pomocy ten rok byłby koszmarem.
Pani Malkin jest wredna.
Dzięki tobie nauka była znośna.
Cóż, bałem się, że jeśli wszyscy się o tym dowiecie,
to inni też to odkryją.
Nikomu nie mówiłam, jak prosiłeś.
My też nie. Bo umiemy dochować tajemnicy.
Powiedziałeś wszystkim, że golę zrośnięte brwi?
Bo wcale tak nie jest.
Tylko mnie powiedział o twoich brwiach. I o tym, że ty nadal zjadasz śpiki.
- Ledwo zachichotałem. - Co?
Wychodzę.
Próbowałem.
Czekajcie, jest piątek.
Nikt nie zabierze mnie do domu?
Summer, teraz twoja kolej.
Błagam cię. Tak mi przykro.
Jak mam ci teraz zaufać?
To było pytanie.
A co wy tu wszyscy robicie?
Wychodzicie. Dobrze! Zróbcie sobie wolne.
Musicie wypocząć przed jutrzejszym konkursem.
Idźcie do domu. Ruchy. A kysz. Ale już.
Mamy sobie wiele do wyjaśnienia.
Nie rozumiem.
Wiem, że okłamałem dzieci, ale co ja zrobiłem pani?
Jeszcze się pytasz?
Rozmawiałeś z dziećmi i doradzałeś im za moimi plecami.
Wiem. Czuję się fatalnie, ale chciałem tylko…
Podważyć moje metody!
Pozbawić mnie satysfakcji z ich sukcesu.
Nauczyły się wszystkiego, czego pani chciała. Nie cieszy to pani?
Nie próbuj mnie analizować. Jestem osobą dorosłą.
Nie smarkiem, który uważa czytanie Opowieści kanterberyjskich za torturę.
A to nie tortura?
Cicho! Prosisz mnie, bym była szczęśliwa, kiedy jedyne, co mam, to te cztery ściany.
A pani rodzina?
Chwila, widzisz tu jakąś rodzinę?
Nie. Chyba że trener to pani krewny.
- To nie twoja sprawa. - Nic nie widziałem.
Całe życie poświęciłam nauczaniu, żeby skończyć jako zwykła zastępczyni.
Nie miałam swojej klasy. Nie szanowano mnie.
ZAPOMNIELIBYŚMY PANI MALKIN, ZASTĘPCZYNI
Szczęście?
Chcesz, bym poczuła szczęście?
Też miałem marzenia, które się nie spełniły:
zobaczyć Everglades czy roznieść salmonellę.
Ale w tym roku wpadłem na znacznie lepszy pomysł.
Skumałem się z dzieciakami.
Może tobie było łatwiej, bo jesteś gadającym zwierzęciem?
No tak. Ale może problem tkwi też w pani.
Uczyli tu inni zastępcy, których dzieci uwielbiały.
Popatrz na pannę Knight
Uroczą być? Raczej nie mój świat
Pan Monk też dawał żyć
I w kiblu lubił pić
Ta trochę wcześniej była, wiesz?
Panna Losch?
Wspaniała nauczycielka
Moja też
To pani uczyła się w tej szkole?
Nie pamiętasz mnie? Wyglądałam zupełnie inaczej.
Czułam…
Szczęście…
KONKURS ORTOGRAFICZNY – 1. MIEJSCE
O rany. Tak.
Była pani taka słodka.
Byłam urocza. A ona…
Dała ci
Szczęście
To prawda. Dzięki niej czułam, że mogę wszystkiemu podołać.
A jak pani myśli, czy ona czuła…
Szczęście?
Traktowała panią jak rodzinę.
Tak robią dobre nauczycielki. Nawet te na zastępstwie.
Mając mało czasu, starają się coś zmienić na lepsze.
I to je uszczęśliwia.
Poczujesz to, tę moc twych słów „Uśmieszek” twój może wrócić znów
Więc wyjmij już z tyłka kij I przykład weź…
Z tych, którzy cię uczyli też
Stwórz dzieciom dom, twą rodziną są
Rolę swą zaakceptuj już…
- Kształtując ich - Kształtując ich
- Ciało i mózg - Ciało i mózg
- Poczujesz… - Poczuję…
- Szczęście - Szczęście
Co za wspaniałe uczucie.
Wiem, że da pani radę.
Jutro zdobędziecie pierwsze miejsce.
Zabieram cię ze sobą.
Błagam, nie. Są wściekli. Niech skupią się na wygranej.
Zabieram cię i tyle.
Kiedy wygrają, dopilnujemy, żeby docenili to, co dla nich zrobiłeś.
Wie pani co?
Naprawdę jest pani wyjątkowa.
KONKURS HISTORYCZNY
Nie mogłem wczoraj spać.
Cały czas myślałem o tym, jaki numer wywinął Leo.
Nie mówmy o nim. Z Leo już koniec.
Jesteśmy gotowi. Sami to wygramy!
Dzień dobry, moi drodzy.
- Chyba są pewni siebie. - Miłe powitanie. Takie ciepłe.
Dziękuję. Będę cię informowała.
Jestem Betsy Ross.
W 1776 zaprojektowałam pierwszą amerykańską flagę.
Ale nie zdecydowałam sama, jak powinna wyglądać.
Wysłuchałam opinii innych.
W efekcie powstał wspaniały projekt, a ludzie bardziej mnie polubili.
Jestem Susan B. Anthony.
W XIX wieku odegrałam kluczową rolę w ruchu sufrażystek.
Ale moja rodzina nie jest wcale taka fajna i wyjątkowa.
Rozumiem przeciętne kobiety, które nie mogły głosować do 1920 roku.
Jestem Winston Churchill.
„Będziemy walczyć na plażach. Będziemy walczyć na polach i ulicach.
Nigdy się nie poddamy. Udobruchamy ich miłym listem,
by nie postradali zmysłów”.
Cudownie. Nauczyła ich pani życiowych mądrości.
Nic nie słyszę. Proszę otworzyć.
Spalili mnie, Joannę d’Arc, na stosie, ale ja się nie boję.
Bujajcie się już! Wszyscy mamy problemy.
Rozmawiałam o tym z przyjacielem i poczułam się dużo lepiej.
Chyba ma na myśli panią.
Dzieciaki Malkin, jedziecie do Magicznego Lunaparku!
Pogratulujmy dzieciom!
Hurra!
Oraz zastępczyni, która pierwszy raz w historii zdobywa tytuł Nauczyciela Roku!
Waszymi opiekunami będą pani Malkin i trener Kimura.
Skończyło się? Wygraliśmy? Kiedy wyjdę? Co się dzieje?
Proszę pani, możemy iść do Leo?
- Zaraz zacznie padać. - Nie możemy iść na chwilę do klasy?
Wiesz, jak deszcz działa na moje doczepiane włosy.
Przyznam, że uważałem panią za pokręconą bestię.
Wściekłą, zgorzkniałą, zajeżdżającą naftaliną.
Ale Jayda nigdy przedtem tak nie mówiła. Wydaje się jakby…
- Miła? - Zasługa pani Malkin!
Naprawdę poznała pani dzieci.
- Wyjątkowa kobieta! - Za rok dajcie jej cały etat!
Chyba da się to załatwić.
Pomogła Summer znaleźć przyjaciół.
A Cole jest dumny ze swojego głosu.
- Jak się to pani udało? - No cóż…
To mój żołądek. Lepiej już pójdę.
Nie zdąży.
Co się stało? Nic nie słyszałem.
Wygraliśmy? Myślałem, że zobaczę dzieci.
Jedziemy w wyjątkowe miejsce.
Będziemy razem świętować?
Robimy pizza party?
Widzę, że sprzedają ją na odludziu.
PARK NARODOWY EVERGLADES
Co jest grane? Zostawia mnie pani?
A co z dzieciakami?
Przegrali i winili ciebie za zrobienie z siebie pośmiewiska.
Jak to? A te wiwaty?
Były dla innej klasy. Przykro mi.
Co ja narobiłem? Nigdy nie czułem się tak okropnie.
No co ty. Przecież marzyłeś o Everglades.
Tutaj nie musisz się martwić, że spotkasz gdzieś dzieci
albo ich rodziców, albo dyrektora, albo kogoś z mediów.
Kiedyś to było moje marzenie. Ale teraz dzieci są…
Gdzie on jest?
Gdzieś się schował?
- Nie. - Przecież tu był.
- Widziała go pani? - Wielka szkoda.
Pewnie uciekł.
Opuścił nas?
Patrzcie!
Tam jest chyba jakiś liścik.
- Leo umie pisać? - Oczywiście. Umiał mówić.
Z wami też rozmawiał? Myślałam, że jestem wyjątkowa!
„Drogie dzieci, w tym roku miło spędziłem z wami czas,
ale chcę zamknąć ten rozdział i w końcu zwiedzić świat.
Wiem, że straciłem wasze zaufanie i już tego nie naprawię.
Ale proszę was, byście zachowali nasze rozmowy dla siebie,
żeby nie nękano mnie jak w E.T., Stalowym Gigancie, Plusku,
albo jak w tym klasyku Kształt Wody.
Po prostu przypiszcie zasługi Pani Malkin,
której uczciwość jest bez skazy.
LISTA ZAKUPÓW
Z pozdrowieniami, Leo”.
Cóż, cieszmy się jego szczęściem. Robi to, czego z całego serca pragnął.
Ale nie mieliśmy okazji mu podziękować.
Takie jest życie. Z wiekiem staje się trudniejsze.
To się nazywa dorastanie.
Niedawno tak
Wszelkich problemów było brak
Na ciele włosów żadnych też Po prostu tak
Niedawno tak Mikołaj Święty całkiem był
Mama kochała z całych sił Po prostu tak
Niedawno tak Buciki wciąż lubiłam swe
I że burgery nie są złe Wierzyłem szczerze
Niedawno całkiem
Nie znałem tylu brzydkich słów
Wierzyłem, że wyklułem się Jak jakiś ptak
Niedawno tak
Rodziców krzyk niestraszny był
Żył dziadek i myszoskoczek też jeszcze żył
Niedawno tak
Niestraszna też mi była śmierć
Nożyczek za to bałem się do łez
Niedawno tak
Telefon zbędny całkiem był
O dronach wynalazca śnił Dziś śledzą mnie
Niedawno też
Bawiło mnie coś w każdym dniu Bawiło brzmienie słów „gu-gu”
Bez reguł prosty był nasz świat
Nie smucił deszcz
Niedawno tak
To przeszłość jest
Niedawna tak
- Dobra. - Uważaj na rollercoasterze.
Wytrzyj krzesło i barierkę.
Nie słuchaj nauczycieli i dzwoń co pół godziny.
I niczego nie liż.
Chcieli zmienić Kabira, gdy miał odbijać, ale wie pani co?
On też potrafi odbić na prawo!
To niesamowite.
- Jak myślisz, co teraz robi Leo? - Nie mam pojęcia.
Odwrócić starego żółwia do góry brzuchem. Fajny pomysł, dzieci.
Mimo że znam całą prawdę. Ale nie, wszyscy wyjechali.
Wszyscy oprócz mnie i tego żałosnego…
Chwilunia. Gdzie telefon tego alergika?
Mam go.
Cześć, Dronie. To ja, żółw.
Możesz przylecieć na chwilę? Właśnie o tobie myślałem.
Nie w ten sposób, ale…
Jasne. Niech ci będzie. Ale rusz się.
SAŁATA OD SERCA
Nie ma czasu na sałatę. Odwróć mnie!
Dobra, ruszamy!
Za tymi smarkaczami!
Otrząśnij się. Straszysz wszystkich wokół.
ZNAJDŹ: - TELEFON, - ELIEGO
Dobra, przyspiesz.
To nasz ostatni wspólny wyjazd,
a mam wrażenie, że najgorszy.
Co?
- Co tu się dzieje? - To ona!
Słucham?
Wszystko widziałem.
Zabrała go z terrarium po waszym wyjściu.
Chciałem coś powiedzieć, ale ona i jej odkurzacz
krzywo na mnie patrzyli, poślizgnąłem się na czyichś sikach
i upadłem na plecy.
To wszystko moja wina,
bo zazdrościłem kumplowi, zamiast się cieszyć.
Przyłapałem go na kamerze, ale teraz kolej na panią Dwulicówkę.
Kłamie! Temu żółwiowi nie można ufać.
Odwrócił się od Leo.
Przecież dobrze wiecie, że wygraliście tę wycieczkę dzięki Leo.
Rozwiązał wasze pokręcone problemy.
Dlatego wygraliście.
Chciał zrobić coś znaczącego z resztą swojego żałosnego żywota
i udało mu się.
Dlaczego „z resztą żywota”?
- Bo on umiera! - Co?
Skończy 75 lat. Czyli niedługo kipnie.
- O nie! - Umiera?
Ale czy panią Dwulicówkę to obchodzi? Nie! Przejmuje się tylko pochwałami!
Kolejne kłamstwo!
To gdzie on jest, pani Malkontentko? Gdzie mój przyjaciel, pani Dwulicówko?
- Mów prawdę, pani Dwulicówko! - Gdzie on jest?
GDZIE ON JEST, PANI DWULICÓWKO?
- Co pani zrobiła? - Przestańcie! Już przestańcie!
Zabrałam go i wywiozłam.
To jakaś masakra! Mówi pani serio?
On ma rację. Chciałam przypisać sobie zasługi.
Myślałam, że da mi to…
Szczęście
- Umrze, myśląc, że się gniewamy! - Dokąd go pani wywiozła?
Do Everglades.
Wywiozła go pani do Glades? To okropna dzielnica!
Rozerwą go tam na strzępy!
Proszę nam pomóc go znaleźć.
Musimy go zobaczyć raz jeszcze.
No i jak?
Musimy zmienić kurs. Jedziemy do Everglades.
Nie, do Magicznego Lunaparku!
Tego oczekują rodzice, więc tam właśnie jedziemy.
Nasza pierwsza sprzeczka.
Nic mi nie jest.
Dzieci, jedziemy do Magicznego Lunaparku.
Dzięki, ale trochę za mętna. Gdzie jest najbliższe poidełko?
Poważnie, te mikroorganizmy was wykończą.
Wiem to od jednego dziecka. Nie słyszeliście o Ludwiku Pasteurze?
ZA WOLNO
A niech to…
- Niech mi ktoś pomoże. - Szefuniu, to ty?
Że co?
Hej, to ten koleś. To on nas uwolnił na imprezie.
To naprawdę on?
To on.
MAGICZNY LUNAPARK – 3 KM
Nie wiem, co planuje babcia. Uratujemy go sami. Lecimy.
Nakarmcie go glonami!
I sobą!
Spodoba ci się tu, szefuniu.
Żaden trener ci nie rozkazuje,
zuchwałe smarkacze nie żartują z twoich krótkich nóżek.
Ale ja tęsknię za tymi dziećmi.
Jak to?
Nie są zuchwałe.
Trzeba je tylko poznać.
Jak tego dzieciaka, którego ojciec miał plecy jak goryl.
Dam sobie radę. Wracaj do dzieci.
Widział ktoś mojego kumpla?
Zielony, szorstki, z ogonem, zarąbiście brzydki.
Dobra, to idę dalej.
- Jesteśmy! - Tak!
A ja jestem głodny.
- Chodźmy. - Witamy w Magicznym Lunaparku.
- Proszę… - Smoczy Statek.
- Czarodziejskie Chmurki. - Ja też!
Poproszę Jajka Jednorożca! Zęby można na nich połamać!
Dobra, maluchy. To wszystko dla was? A ja poproszę jeszcze smoczą czapkę.
Wporzo, jesteśmy gotowi, prawda dzieci?
Jaja sobie robicie?
- Szybko! Biegiem! - Dalej. W nogi!
O Boże!
No dalej, pani Malkin. Szybciej.
- Szybciej. - Jedźcie beze mnie.
Musi pani prowadzić.
No dalej!
Dalej, pani Malkin!
Żel do dezynfekcji!
Zapłacicie mi za to! Pomocy!
Goni nas!
- Musimy uciekać! - Zajmę się tym!
- Co? - Jestem z Bronxu.
Prowadzę od ósmego roku życia.
O Boże!
Wybierz pas, paniusiu!
Wiedziałem.
Leo?
Hej! O nie! Nie cierpię tego miejsca.
Więc wyjaśniłem im, że nie chciałem, żeby to się wydało.
Teraz są na mnie wściekli,
a mój pogrzeb będzie jeszcze gorszy niż Chomiego Trzeciego.
- Kto to taki? - To chyba nazwa kanapki.
Czemu gadasz o pogrzebie?
Bo to lada dzień! Mam prawie 75 lat!
Co z tego? Żyjemy do 110!
Co? Ale tata Skyler powiedział…
Do 110, chyba że pożre nas aligator.
Ja mam 97 lat!
Ja 106, a on 74? To praktycznie młokos.
Patrzcie, jak szybko mruga!
Będę żył! Niesamowite!
- Będzie żył! - Będzie żył!
Muszę wrócić do dzieciaków. Zrehabilituję się.
A my ci pomożemy.
- Koleś będzie żył! - Koleś będzie…
Już przeprosiłem!
Chciałbym umieć skręcać.
Zanim cokolwiek zrobicie, pogadajmy, skąd u was tyle złości, dobra?
Czyiś rodzice się rozwodzą?
- Nie zatrzymasz się? - Próbuję!
Ale ważę 36 kilo, a to jest nienaoliwione!
Przerażające. O Boże.
O nie!
Co u licha? To jakiś włochaty mamut?
Nie wiem, ale może nas zabić, nie?
Na pewno.
Dojechaliśmy.
Cofnijcie się.
- Rety. - O nie.
Masz przewinienie.
Musisz trochę ochłonąć.
Mów do niego.
Nie wiem, czy wiesz, ale nieważne.
Mieliśmy jechać do Magicznego Lunaparku.
Nigdy nie byłam. Nie lubię magii i rollercoasterów.
Nudy na pudy.
Wiem, że niby są straszne,
ale siedzisz i jedziesz w dół i w górę,
zamiast grać w piłkę albo piec.
Mama jest na diecie, więc…
Czy Leo mógł tu w ogóle przeżyć?
Gdzie mamy zacząć go szukać?
Nie mam zielonego pojęcia.
Co? Leo, nie!
- Tylko nie to. - Leo!
Chcieliśmy ci tylko podziękować, Leo.
Przykro nam, że się wściekliśmy.
Wygraliśmy wycieczkę, Leo. To wszystko dzięki tobie.
Dzięki tobie poczułem, że mogę wszystko.
Zbliżyłeś nas do siebie.
Żadna jaszczurka tak dużo mnie nauczyła.
A właściwie to nikt.
Nie boję się. Chcę cię jeszcze raz przytulić.
Jak to? Zjedli jego wnętrzności!
Ja nie…
Nic mi nie jest, przyjacielu.
- Nie wierzę. - Jesteś cały!
Nie chciałem was przestraszyć. Kiedy się denerwuję, linieję. Stary nawyk.
Klawo!
To był najlepszy pogrzeb, jaki mogłem sobie wymarzyć.
Ale chwila. Skoro wygraliście,
nie powinniście świętować w Magicznym Lunaparku?
Nie mogliśmy świętować. Chcieliśmy cię zobaczyć przed śmiercią.
Kto mówił, że umieram?
Lejek nam powiedział.
Myślałem, że tak było, ale okazało się, że nie.
Czyli nie umrzesz?
Nie gniewacie się?
To niesamowite.
Kochamy cię, Leo.
- To niewiarygodne! - Ale się cieszę!
Masz rację co do endorfin. To wspaniałe uczucie.
O rany! Dalej za mną idzie. Daj mi chwilę.
Cieszę się, że nic ci nie jest. Wybacz, że cię wydałem.
Chcę ci coś dać.
- Choć tyle mogę zrobić. - Włóż ją z powrotem, bo cię aresztują.
Powinniście być dumni. W tym roku wiele się nauczyliśmy.
A teraz, zanim odejdę, chcę jeszcze dokończyć coś,
co zaczęła pani Salinas.
Przeczytam do końca Pajęczynę Charlotty.
- Jaja sobie robi? - Jakoś przez to przebrniemy.
„Charlotta była umierająca.
»Czuję spokój« – powiedziała.
»Twoje zwycięstwo na ringu było też trochę moim zwycięstwem«.
»Czemu tyle dla mnie zrobiłaś?« – spytał Wiluś.
»Polubiłam cię« – odparła Charlotta.
»Czym jest życie tak naprawdę?
Rodzimy się, trochę żyjemy, umieramy.
Być może próbowałam nadać życiu wartości.
Każdemu życiu by się to przydało«”.
No co? Myliłem się. Płacz mi pomaga.
- Nadal mam chrapkę na te małe pająki. - Żadnego jedzenia pajączków!
Cześć, dzieciaki!
Pani Salinas?
- Stęskniłam się. Poznajcie Cole’a! - Tak!
Mogę go potrzymać?
Jest taki drobny.
Tylko jedno dziecko. Nie zakopała pozostałych jaj wystarczająco głęboko.
To podstawówki koniec już
To dzieciństwa mojego jest kres
W lustrze szukam już mieszków z włosami
Wreszcie będę pić sok z bąbelkami
Dam starym popalić
Będę inną osobą
Już tęsknię za tobą
Jak przetrwamy bez ciebie w gimnazjum?
Będzie dobrze. To nie ja tego dokonałem, tylko wy.
Podzieliliście się swoimi problemami. Tylko tego nam trzeba.
Pamiętajcie, każdy się czegoś boi. Więc nie duście tego w sobie.
Znajdźcie sobie swojego Leo.
To może być nauczycielka, mama lub przyjaciółka.
Albo żółw.
Czekają, by was wysłuchać. Obiecuję, że poczujecie się lepiej.
Pani Malkin! Nie muszę chyba mówić, że zrobiła pani wielkie wrażenie.
Tak jak obiecałem, w przyszłym roku dostanie pani klasę i pracę na pełny etat.
Dziękuję, panie dyrektorze.
Ale mam jeden warunek.
Nieważne, w której klasie będę uczyć, chcę mieć przy sobie te dwa zwierzaki.
Nie widzę w tym problemu.
- No popatrz, idziemy z Malkin. - Zmiana scenerii nam nie zaszkodzi.
Gratulacje. A to pani nowa klasa.
- O Boże! - Ręce z muszli. Bez takich!
Dużo energii.
Będzie dobrze. W końcu nauczymy się alfabetu!
- O rety! - Tak!
DRZEMKA
To podstawówki koniec już To podstawówki jest kres
To jest nasz top!
Znów będę tam wymiatał!
Zabawki, kuleczki, baton w garść!
Zjeżdżanie, wcinanie kurzych gwiazd!
I nikt nie powie mi stop!
Ostatni w podstawówce rok! Kto największy w klasie?
Zaskoczę was!
Siadaj, mały! Już wiesz, kto tu rządzi?
Cieszę się Że zimowałem nie raz!
OK, OK, więc Cary też nie zaproszę
Jak ja jej nie znoszę
Sabrina spoko jest
Nie zapraszam czwartaków
Może już listę zrobić czas?
Tak, lecz bez żadnych miernot!
- To może Summer? - Tak, jest miła.
Wymiot.
To podstawówki koniec już
W tym roku ziomków miał będę swych
I ktoś spyta mnie „Jak się masz?”
Od trzech lat jestem już w szkole tej!
Już czas! Wiem, że już czas!
Też tak sądzimy!
Pięć minutek
Tak bardzo wrócić już chcę! W ławce usiąść mam!
Mama z tatą znów mnie wezmą razem tam
Do domu tacie już wejść Nie wolno nigdy, lecz
Już na schodach tuli mnie I to cudna rzecz!
Pięć minutek
Cole, już czas Byś zaczął wstawać całkiem sam
Pięć minutek
Dobrze, pięć minutek
Stanowczy jesteś, tatku.
Zmniejsza się
Podobno lista alergii już zmniejsza się
Gdy tabsy już zaczną działać Będę mógł kung pao wcinać!
Piątoklasiści, czekania już kres…
A w tym roku klasa Na pierwszym piętrze jest!
Pierwsza liga!
Proszę nie deptać przedszkolaków!
Koniec przy nocnej lampce spania!
Koniec złego literowania!
Koniec rządzenia maluchami!
Koniec t-shirtów z księżniczkami!
- Kanapek złych jedzenia! - I szlamu po kieszeniach!
Kredką tatuowania
I pieska farbowania
To, co w tym roku stanie się tam
Resztę życia ustawi nam!
KU PAMIĘCI JAMESA CORDERO, NASZEGO PRZYJACIELA I WSPÓŁPRACOWNIKA
Napisy: Anita Danielewska